<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
    <teiHeader>
        <fileDesc>
            <titleStmt>
                <title>http://scta.info/resoure/pgb1q10-d1e375/critical/transcription</title>
            </titleStmt>
            <publicationStmt>
                <p/>
            </publicationStmt>
            <sourceDesc>
                <p/>
            </sourceDesc>
        </fileDesc>
    </teiHeader>
    <text>
        <body>
            <p xml:id="pgb1q10-d1e375" n="Corollarium 3">
                Tertium corollarium: 
                sicut aeternitas est 
                pluralitatem signorum mensura intrinsece excludens, 
                sic instans aeternitatis est omnem successionem durativam contentive includens. 
                Prima pars est contra 
                <cit>
                  <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e4201">
                    <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e595" ref="#Scotus">Scotum</name> in locis pluribus
                  </ref>
                  <bibl>
                    <name>Scotus</name>,
                    <title>Ordinatio</title> 
                    I, d. 12, q. 2 
                    (Vatican V, 59, ll. 6 - 61, ll. 4) 
                    et 
                    II, d. 1, q. 1 
                    (Vatican VII, 9, ll. 5 - 11, ll. 3).
                  </bibl>
                </cit>,
                quae probatur sic quia aliter tota Trinitas foret multiplicior eius 
                <app>
                  <lem type="conjecture-corrected">
                        <corr>significatione</corr>
                    </lem>
                  <rdg wit="#L" facs="37r/12">significans</rdg>
                </app>, 
                quod est falsum et contra
                <cit>
                  <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e4218" target="http://scta.info/resource/pgb1q10-d1e375">
                    secundum corollarium
                  </ref>
                  <bibl>Vide supra.</bibl>
                </cit>. 
                Item, 
                illud signum esset simplicius eius aeternitate, 
                quod est falsum.
                Secunda pars est contra 
                <cit>
                  <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e632">
                        <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e633" ref="#HugolinoOfOrvieto">Hugolinum</name>
                    </ref>
                  <bibl>
                    <name>Hugolinus de Urbe Veteri</name>, 
                    <title>Sent.</title> 
                    I, d. 9, q. 1, a. 1 
                    (Eckermann II, 210, ll. 236 - 211, ll. 245).
                  </bibl>
                </cit> 
                quae probatur 
                quia instans aeternitatis est adaequate ipsa aeternitatis, 
                ergo cuiuscumque 
                <app>
                  <lem>aeternitatis</lem>
                  <rdg wit="#L" type="correction-substitution">
                    <subst>
                      <del>aeternitas</del>
                      <add>aeternitatis</add>
                    </subst>
                  </rdg>
                </app> 
                est praecontentiva instans aeternitatis est illud contentive includens 
                et illud inclusive continens. 
                Sed aeternitas praecontinet et includit omnem moram 
                durativam, successivam, realem, et imaginativam, 
                ergo.
              </p>
        </body>
    </text>
</TEI>