Prima conclusio: licet aeternaliter seu aeternitatis duratio in abstracto ad extra non sit communicabilis perfectio, ipsa tamen est cuiuslibet producti aeterna et formalis mensuratio. Prima pars quia sequeretur quod creatura Deo posset esse coaeterna vel quod quaelibet creatura esset producta ante quodlibet tempus, sed utrumque est falsum, impossibile, ergo. Secunda pars probatur quia Deo respectu creaturae conveniunt proprietates mensurae proprie et non transumptive solum, ergo. Antecedens ostendit Aegidius, libro secundo, distinctione octava, quaestione tertia, parte secunda Aegidius Romanus, I, d. 8, p. 1, princ. 2, q. 1, a. 3 (Venince 1521, 48va). quoniam sibi competit ratio numeri tripliciter, uniformiter, simpliciter, et indivisibiliter. Secundo, quia creaturae competit ratio adaequationis dupliciter, scilicet per conformitatem et imitationem, ergo sequitur quod Deus causaliter, formaliter sit mensura cuiuslibet entis producti. Prima pars conclusionis confirmatur quia nulli creaturae potest competere invariabilitas, immutabilitas, et simultaneitas, ergo nec aeternitas. Patet consequentia quia illae sunt proprietates aeternitatis ut post patebit. Et antecedens patet quia secundum Gregorium , eo ipso quo creatura est vicissitudinem mutabilitatis habet Gregorius Magnus, V, c. 38, 68 (CCSL 143, 267, ll. 6-7). .