Confirmatur quia omne excedere perfectionaliter est distare perfectionaliter ab excessu, igitur omne excedere aequaliter est distare aequaliter. Patet consequentia ut prius. Et antecedens patet quia, si per imaginationem, excessus et distantia respectu eiusdem uniformiter remitterentur, constat quod unum illorum non prius desineret esse quam aliud, aliter esset distantia sine excessus, et sic staret quod aliquid distaret a Deo quod Deus nullo modo excederet vel quod Deus aliquid excederet a quo nullo modo distaret quae contradictionem implicant evidentem. Patet ergo quod consequentia mea sint bona prima.