Ad rationem meam per quam probam oppositum in 3o principio meo sic quia gratia habitualis potest esse in anima absque hoc quod anima sit grata, ergo, hic dicit quod, si Deus hoc faceret de potentia absoluta, tunc gratia desineret esse gratia et esset quaedam res absoluta. Sed contra hoc arguitur quia, si sic, gratia esset in virgine et non esset gratia quia ut prius quaeritur quo nomine vocabitur illa res absoluta aut erit visio, aut spes, aut fides, aut albedo vel nigredo, etc., et constat quod inconvenienter alio nomine nominaretur, ergo non stat gratiam esse quin gratia sit gratia confirmatur quia, si gratia esset et non esset gratia, sequitur quod aliqua propositio esset falsa in qua idem probaretur de se ipso. Consequens est falsum, ergo. Confirmatur quia non stat a hominem esse et a non esse hominem, igitur non stat gratiam esse et non esse gratiam. Patet quia gratia non est terminus cognotativus sed gratificare, sicut nec visio sed videre.