Conclusio 2

Circa materiam secundae rationis sit haec conclusio secunda, licet stet beatificam visionem et dilectionem Petri esse in petro et Petrum non delectari, tamen non stat talem delectationem esse in beato petro et ipsam non esse delectationem sibi. Prima pars probatur quia sicut visio est res absoluta et stare potest in subiecto sine quocumque videre sic delectatio est res absoluta creata, et per consequens potest eam Deus conservare in subiecto absque hoc quod subiectum delectetur per ipsam, ergo illa pars vera.

Secunda pars probatur quia sequitur, res quae est delectatio est, ergo delectatio est. Patet consequentia quia res quae est delectatio et delectatio se habent convertibiliter et ultra a delectatio est aliquid Petro et non aliud Petro quam sit in se, ergo a est delectatio Petro vel a est a Petro delectatio, sed quod delectatio non sit Petro alia res vel aliud quam delectatio. Patet quia, si sic, quaeritur quae vel qualis, aut erit delectatio, dilectio, aut dulcedo, aut magnitudo. Et non videtur posse dici aliud quam delectatio, ergo propositum.

Confirmatur quia idem probatur de se in illa delectatio est delectatio, ergo ipsa vera.

Confirmatur, quia si a delectatio esset in petro et non esset sibi delectatio, quaeritur utrum a et b pauli quae est delectatio sint eiusdem rationis vel speciei aut non. Si primum, sequitur quod a erit delectatio Petro. Consequentia patet quia b individuum eiusdem est delectatio paulo nec a potest esse alteri nisi quod est in se formaliter. Si debetur secundum, sequitur quod a delectatio non manet quod repugnat posito. Et patet consequentia quia nulla res manet, cuius proprium genus et propria differentia non manent vel si manent genus et differentia ipsius a, sicut prius sequitur quod a sit eiusdem speciei cum ipso b, quod est propositum.

Tertio, confirmatur quia delectatio est aliqua qualitas distincta specifice ab omni alia quae non est delectatio, sicut homo est quaedam substantia distincta etc, igitur sicut non stat hominem esse et ipsum non esse hominem, sic non stat delectationem esse et ipsam non esse delectationem.

Primum corollarium, quod si delectatio esset in lapide vel in ligno, ipsa esset ligno aut lapidi delectatio. Patet quia aliquid esset ibi et non aliud quam sit in se ipsa, igitur esset delectatio.

Secundum corollarium, quod si delectatio aut visio in ligno aut lapide b poneretur, non tamen lignum nominaliter aut verbaliter videns differentur. Patet quia sequitur formaliter, lignum videt, ergo aliquid a ligno est visum. Consequens est impossibile stantibus significationibus terminorum. Patet consequentia quia semper videns infert et cognoscat suum visum, et diligens dilectum.

Tertium corollarium, sicut stat Petrum vel virginem per suam visionem beatificam beatifice non elevari, sic stante in eis gratia quam habent stat eos non gratificari. Patet utraque pars quia defectio accidens stat sine suo inhaerere, ergo gratia creata potest existere sine suo actuali gratificare. Consequentia patet a simili quia tanta est identitas et connexio inter accidens et suum inhaere, sicut inter gratiam et suum gratificare, antecedens vero patet in accidentibus eucharistiae.

Verumtamen oppositum huius ponit praedicator in 3a conclusione 4ti principii, ubi dicit sic, licet stet visionem et dilectionem virginis ipsam beatifice non elevare impossibile est, tamen gratiam Christi vel virginis esse et ipsos non gratificare. Pars prima est nota, sed secundam probat sic, quia tunc gratia non esset gratia. Hic breviter respondeo negando consequentiam, et cum probat quia gratia dicit respectum ad illum quam gratificat, conceditur dum actualiter gratificat. Sed hoc non probat consequentiam negatam quia, sicut gratia stante in anima potest non gratificare formaliter subiectum ipsa manente in eodem, sicut dictum est de dilectione, et visione sic potest non dicere talem respectum quia non necessario, sed contingenter cognotat ipsum.

Ad rationem meam per quam probam oppositum in 3o principio meo sic quia gratia habitualis potest esse in anima absque hoc quod anima sit grata, ergo, hic dicit quod, si Deus hoc faceret de potentia absoluta, tunc gratia desineret esse gratia et esset quaedam res absoluta. Sed contra hoc arguitur quia, si sic, gratia esset in virgine et non esset gratia quia ut prius quaeritur quo nomine vocabitur illa res absoluta aut erit visio, aut spes, aut fides, aut albedo vel nigredo, etc., et constat quod inconvenienter alio nomine nominaretur, ergo non stat gratiam esse quin gratia sit gratia confirmatur quia, si gratia esset et non esset gratia, sequitur quod aliqua propositio esset falsa in qua idem probaretur de se ipso. Consequens est falsum, ergo. Confirmatur quia non stat a hominem esse et a non esse hominem, igitur non stat gratiam esse et non esse gratiam. Patet quia gratia non est terminus cognotativus sed gratificare, sicut nec visio sed videre.

Item, iste pater in sua responsione concedit propositionem et contradicit suae conclusioni et dictis suis, nam per eum Deus potest de potentia absoluta ponere gratiam in anima virginis ut gratia est quaedam res absoluta absque hoc quod virginis anima sit gratia, igitur possibile est gratiam virginis esse in virgine et virginem non gratificare, quod est formaliter oppositum secundae partis suae tertiae conclusionis ut recitatae, et consequentia est formalis, et antecedens est sua responsio.

Ex dictis sequitur corollarium meum in aliis principiis meis virtualiter positum, scilicet quod, si virgo vel Petrus omnem visionem quam unquam habuit simul haberet adhuc possibile esset quod virgo vel Petrus nihil videret in sensu composito. Patet ex dictis quia, sicut argutum est de dilectione, sic potest argui de visione.

Oppositum huius etiam ponit praenominatus pater, licet dixerit in 4o principio suo quod illud non posuit informa, sed sufficit mihi quod illud posuerit in virtute materia seu equivalentia.

Et ostendo sic, nam in secundo principio suo sic arguebat, a visio est visio mortis Christi et est in virgine, igitur virgo videt Christum mortuum, nam si haec consequentia sit formalis, aequivalet isti conditionali, si virgo a visionem mortis Christi in se haberet. virgo mortem Christi seu christum mortuum videret, et sic dicit de quolibet gradu visionis seu de qualibet visione.

Et ergo posui oppositum in hac forma, si virgo omnem visionem quam divisim habuit simul in se haberet, non propter hoc omnia quae per illam vidit simul videret, immo forte nihil videret.

Prima dato quod nunc vellit addere dicto suo illud, scilicet quod a sit virgini visio tunc supponit quod erat probandum quia ut patuit in omnibus principiis meis semper posuit in scripto et verbo quod omnem visionem ut est res absoluta Deus potest ponere in vrigine absque hoc quod virgo videat per illam, ideo si Pater meus tunc supponat quod talis visio non sit quaedam essentia absoluta sed cognoscans includens ipsum videre clarum est quod hoc haberet probare quia illud est quod quaerimus et de quo disputavimus, tamen hoc non obstante volui facere opus erogationis probando quod supposito quod a sit virgini visio adhuc non sequitur virginem videre per a, ut ostensum est in conclusione et probationibus.

Deinde quia corollarium suum probat sic, quemlibet gradum visionis quem virgo habuit potest Deus simul et semel in virgine ponere et conservare. Sed a visio mortis Christi et visio b vitae eius prout sunt virginii visiones, Potest Deus simul et semel in virgine conservare. Hic dixi primo quod ratio peccat per fallaciam figurae dictionis, sed pater meus replicando in quarto dicit quod illud non est verum quia supponit quod tam in maiori quam minori sumatur visio pro actu videndi. Sed revera patere cunctis potest quod est ibi fallaciam figurae dictionis nec uniformiter minor subsumitur sub maiore maxime quia dixit quod maior illius rationis est mea sed in illa propositione solum utor illo termino visio prout significat entitatem absolutam sine quocumque res tali cognoscativo, ut patuit in omnibus principiis aliis, minor vero proprio quam subsumit utitur illo termino visio prout significat rem cognotantam respectum seu terminum esse visum, et sic visio non sumitur uniformiter in utraque praemissarum. Si aut vellet quod in minori ille terminus visio esset cognoscativus includens videre, tunc illa maior non esset vera, sed sic illam declinarem.

Ultimo quia dixi quod conclusio illius rationis poterat et potest concedi, ut patet ex dictis quia ut dixi non sequitur a et b sunt virgini visiones, ergo virgo videt per a et b visiones. Pater meus in 4o principio dicit se mirari quia nego illam consequentiam cum ex opposito consequentis sequatur formaliter oppositum antecedentis, et hoc nego sibi simpliciter. Verum tamen si pater meus miratur de negatione illius consequentiae, ego tamen non miror sed de admiratione sua possem admirari quia similem consequentiam negant plures doctores et maxime Doctor Noster Alphonsus quaestione 4a primae distinctionis circa finem , nec oppositum consequentis repugnat antecedenti quia, si Deus poneret visionem in lapide, constat quod lapis non videret, et tamen visio non esset alia res lapidi quam visio, ut patet ex dictis. Et haec sufficiant de praesenti principio quarto.