Ex dictis, primo sequitur quod non secundum identitatem materialem obiectorum debet sumi identitas virtutum seu habituum creatoris. Patet quia tunc praedictae virtutes non essent distinctae, quod repugnat dictis. Et patet consequentia quia eadem est materialis identitas illarum virtutum, scilicet Deus in quem tendit fides sub ratione veri, ardui spes, et caritas sub ratione diligibilis boni sed per formalem identitatem virtutum intellegitur ratio formalis ipsarum.