Tertia conclusio
Tertia conclusio:
sicut Deus illud quod ab aeterno voluit
potest numquam voluisse,
sic Deus illud quod se facturum ordinavit
potest numquam producere.
Prima pars patet per dicta in
aliis
alii
quaestionibus.
Confirmatur
quia libere et contingenter vult,
ergo potest non velle,
sed ad Deum posse non velle,
sequitur ipsum posse numquam voluisse,
ergo.
Secunda pars conclusionis probatur ex prima parte
quia suum velle efficax est suum facere,
igitur sicut illud quod vult potest non velle,
sic illud quod praeordinavit
se facturum possit numquam producere.
Confirmatur,
voluntas creata libere
et contingenter produxit actum suum,
ergo divina voluntas adextra.
Patet consequentia
cum ratio libertatis et contingentiae creaturae
radicetur et fundetur in libertate divina.
Et antecedens experimur
quia percipimus nos posse velle quod volumus
vel quod non volumus
et econverso
posse non velle quod volumus
vel quod nolumus.
Primum corollarium:
ad Deum velle necessario antichristum fore,
sequitur omnia evenire non contingenter sed de necessitate.
Patet quia secundum
[
Magistrum
]
,
cum eius voluntas sit omnipotens,
sequitur quod,
si vult a necessario fore,
a necessario erit.
Sed eadem ratio est de quolibet futuro,
igitur etc.
Confirmatur
quia,
si a futurum contingenter evenire,
supposito quod Deus vellet ipsum necessario fore,
hoc videretur esse ideo
quia causae secundae libere et contingenter
a producerent in esse,
sed hoc est falsum
quia eadem necessitate
et eodem modo
quo Deus vult illud futurum fore,
vult eadem necessitate
illas causas ad illius productionem
influere vel concurrere.
Item,
si libere illae causae producunt,
sequitur etiam quod Deus libere producit
et vult.
Patet consequentia
ex dictis
quoniam libertas causae secundae
dependet ex libertate primae et voluntatis divinae.
Secundum corollarium:
sicut cum Deus efficitur agens vel creans
de non creante ipse non mutatur,
sic cum vult necessario illud
quod voluit contingenter in nullo variatur.
Patet quia
modo Deum velle a libere libertate contradictionis,
et postea propter lapsum temporis idem necessario velle
non est Deum aliter se habere intrinsece,
sed solum quadam denominatione extrinseca,
sicut supra patuit in exemplo statuae,
nam secundum
[
Magistrum,
distinctione 41 primi
]
Lombardus,
Sent.
I, d. 41, xxx
,
Deus sibi retinuit diversas denominationes
propter mutationes extrinsecas.
Tertium corollarium:
licet ad positionem seu praeteritionem rei inesse
sequatur necessario Deum illam rem velle fuisse,
tamen per huius rei positionem vel praeteritionem
non infertur Deum ad illam necessitatum esse.
Patet quia
tunc creatura haberet respectu Dei
prioritatem et causalitatem,
sicut necessarias respectu necessitati,
quod non est dicendum.
Ex dictis
patet affirmativa pars quaestionis
quae patet ex tertia conclusionis.