Responsiones

Ad primam, potest consequentia negari quia talis motus vitalis non est aliquid distinctum ab ipsa vitali potentia.

Secundo, potest dici quod Deus se solo potest mentem beatificare sine quacumque alia quantitate quacumque incomplexa, non tamen sine quolibet complexo se habere. Et haec solutio est primae rationis contra secundam conclusionem Vide supra. .

Ad primam contra primam Vide supra. , conceditur consequens de his quae non sunt praeterita nec posita in esse loquendo. Ratio est quia quod ab aeterno voluit potest numquam voluisse.

Ad secundam Vide supra. , conceditur antecedens quia lex illa est Deus, sed negatur consequentia quia tunc omnia evenirent de necessitate, quod est falsum.

Secundo, potest dici quod lex potest sumi dupliciter, uno modo pro aliquo in Christo quod est Deus, alio modo pro aliquo complexo quod est dictum aliquod aeternaliter ordinasse. Primo modo conceditur antecedens et negatur consequentia. Secundo modo negatur antecedens et conceditur consequentia.

Ad tertiam Vide supra. , negatur consequentia.

Ad quartam Vide supra. , negatur antecedens quia, licet caritas minor non inclinet intensive sicut magna, tamen ad omnem actum ad quem maior inclinat etiam minor inclinat seu inclinare potest.

Secundo, posset negari illa consequentia, a caritas non sufficit ad faciendum voluntatem velle subire martyrium, ergo non sufficit ad Deum sufficienter diligendum.

Ad primam contra secundam conclusionem Vide supra. , iam dictum est Vide supra. .

Ad secundam Vide supra. , conceditur consequens, sicut enim altero numquam proprie dicitur generatio nisi sequatur terminus genitus, ita talis motus non diceretur vitalis perceptio nisi terminus vitaliter percipiatur.

Ad tertiam Vide supra. , negatur antecedens. Et ad probationem, dico quod, licet Deus sit semper praesens realiter, non tamen obiective vitaliter, unde talis motus est reddere rem non praesentem obiectaliter. Secundo, dico quod dato quod Deus sit semper sufficienter praesens animae obiectaliter, adhuc anima indiget tali motu propter alia obiecta extrinseca quae non sunt vitaliter praesentia pi potentiae.

Ad quartam Vide supra. , conceditur consequens de eius potentia absoluta, nec ex hoc sequitur contradictio loquendo de eius acceptatione ad vitam aeternam, nec sequitur Deum non esse bonum quia, licet non acceptet illud opus ad vitam aeternam, acceptat tamen ad aliquid quod pro ipso reddet vel reddidit.

Ad aliam, sequitur Deum non esse iustum retributorem, etc., hic dicit Gregorius, distinctione 17 primi, quaestione prima, articulo secundo, corollario secundo, conclusionis secundae , quod nec vitae aeternae nec cuiuscumque praemii aeterni vel temporalis aliquis actus hominis ex quantacumque caritate elicitus est ex condigno meritorius apud Deum Gregorius Ariminensis, I, d. 17, q. 1, a. 2 (Trapp II, 237, ll. 1-3). . Sed oppositum huius tenet Bonsemblantes Bonsemblantes, (non extant). et quidam alii tenent, tamen quilibet teneat quod sibi bonum videbitur, et potest negari consequentia.

Ad primam contra tertiam conclusionem Vide supra. , posset dici quod nec sic nec sic sed non volendo huius rectitudinem servare. Aliter dicit Adam Adam de Wodeham, I, d. 1, q. 6, a. 2 (Paris 193, f. 34ra-rb). et Bonsemblantes Bonsemblantes, (non extant). quod volens, et conceditur consequens quod infertur in sensu diviso. Prima solutio securior videtur.

Ad secundam Vide supra. , potest dici quod rectitudo potest sumi dupliciter, uno modo simpliciter, alio modo secundum quid. Sed Anselmus loquitur de rectitudine secundum quid, corollarium vero intelligitur de rectitudine servi simpliciter dicta.

Secundo, potest dici quod velle est duplex, primum est efficax indicativum, secundum est efficax optativum. De primo loquitur Anselmus, dicens quod quid vult rectitudinem, scilicet efficaciter indicative, habet illam, et talem velle non stat cum mortali sed bene secundum.

Ad tertiam Vide supra. , dicitur, Anselmus non loquitur de rectitudine vel iustitia simpliciter, sed secundum quid, ut patet intuenti eius verba, ideo nihil concludit contra dicta.

Ad quartam Vide supra. , conceditur antecedens de facto, sed in casu quo Deus auferret rectitudinem a voluntate sine demerito voluntatis, talis privatio non esset culpa, nec verba Anselmi probat oppositum quia iustitia mali angeli fuit sibi inesse, ideo eius privatio fuit peccatum, non autem sic esset de iustitia istius quam Deus privaret rectitudine sua sine suo peccato. Ad rationes in oppositum, patet solutio per dicta superius.