Obiectiones

Contra primam conclusionem Vide supra. , arguitur, si non esset simpliciter necessarium aliquam creaturam esse iustam, sequeretur quod Deus oppositum illius quod aeternaliter ordinavit posset facere. Consequens est falsum quia tunc Deus esset mutabilis. Et consequentia patet quia, si non necessario sic est sicut ordinavit, oppositum poterit evenire. Confirmatur quia aeternaliter praedestinando a voluit ipsum fore iustum.

Secundo, quia lex ordinata est absolute necessaria, igitur quidquid est necessarium secundum illam est absolute necessarium. Sed secundum illam est necessarium hominem carum habere caritatem creatam, ergo. Antecedens patet, quia omne aeternum absolute est necessarium, lex aeterna est necessaria, igitur.

Tertio Secundo contra primum corollarium Vide supra. , si nulla gratia requiritur ad bene operandum meritorie, ergo nullam gratiam habendo quis posset salvari de lege ordinata?

Quarto contra secundum corollarium Vide supra. , non quilibet gradus caritatis sufficit ad fortem temptationem vincendum vel ad martyrium patiendum propter Deum, ergo nec sufficit ad quodlibet opus meritorium exercendum. Et per consequens, si minori caritate diligeret, non sufficienter diligeret.

Contra secundam conclusionem Vide supra. , mentem uniri Deo beatifice sine motu potentiae ad obiectum repugnat, ergo Spiritus Sanctus non potest esse formaliter ratio percipiendi Deum beatifice seu dilectionis meritoriae. Consequentia tenet cum talis motus repugnet Spiritui Sancto. Et antecedens probatur quia aliter sequeretur quod tale obiectum beatificum esset essentialiter et intrinsece praesens creatae potentiae, quod est falsum quia soli Deo sic est praesens.

Secundo contra primum corollarium Vide supra. , sequeretur si huiusmodi motus staret sine terminis quod non esset perceptio seu vitalis operatio. Consequens est falsum. Probatur consequentia quia omnis perceptio vitalis competit sibi solum terminative extrinsece, ut dicit corollarium.

Tertio, nullus talis motus est ponendus, ergo. Antecedens patet quia hoc esset propter distantiam potentiae ab obiecto, et hoc non quia Deus semper est praesens potentiae.

Quarto, si tertium corollarium Vide supra. esset verum, sequeretur quod in aliquo posset esse caritas gratuita, et tamen ille non esset carus Deo nec acceptus. Consequens est contra veritatem. Item, sequitur Deum non esse bonum. Patet quia ille non est bonus qui non de bonis gaudet operationibus, ut habetur I Aristoteles, I, 9 (1099a17-18). .

Contra tertiam conclusionem Vide supra. , si auferret Deus a voluntate rectitudinem aut hoc faceret nolens aut volens. Non primum quia Deus nihil operatur nolens nec secundum quia, cum rectitudo voluntatis sit velle quod Deus vult ipsam velle, sequitur quod Deus posset velle voluntatem non velle quod vult eam velle, sed hoc implicat, ergo.

Secundo contra primum corollarium Vide supra. , stat rectitudo voluntatis cum peccato mortali, ergo non includit gratiam gratificantem. Patet consequentia et antecedens patet per Anselmum, , capitulo 13 , dicentem, volens habere rectitudinem habet rectitudinem Anselmus, 13 (Schmitt I, 225, ll. 6-7). , sed existens in mortali peccato potest velle habere rectitudinem, ergo.

Tertio, arguitur per Anselmum, ibidem, capitulo 14 dicens omnem habentem rectitudinem dici potest habere iustitiam et esse iustum quia omnis habens iustitiam iustus est, non tamen sentio iustis hominibus esse promissam perpetuam vitam sed illis tantum qui sunt iusti sine omni iniustitia Anselmus, 3, 4 (Schmitt II, 268, ll. 13-17). .

Quarto contra tertium Vide supra. et secundum corollaria Vide supra. , privatio iustitiae et rectitudinis est formaliter culpa, ergo cuilibet tali debetur poena. Consequentia tenet, et antecedens est Anselmus, in , capitulo 4 , dicens, diabolus inquit perdidit iustitiam originalem in qua factus et pro ea invenit privationem eius qui nullam habet essentiam quam iniustitiam nominamus Anselmus, 9 (Schmitt I, 247, ll. 2-3). .