<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
    <teiHeader>
        <fileDesc>
            <titleStmt>
                <title>http://scta.info/resoure/pg-b1q10-Dd1e441/critical/transcription</title>
            </titleStmt>
            <publicationStmt>
                <p/>
            </publicationStmt>
            <sourceDesc>
                <p/>
            </sourceDesc>
        </fileDesc>
    </teiHeader>
    <text>
        <body>
            <div xml:id="pg-b1q10-Dd1e441">
              <head xml:id="pg-b1q10-Hd1e443">
                Conclusio 3
              </head> 
              <p xml:id="pgb1q10-d1e417" n="Conclusio">
                Tertia conclusio: 
                aeterni verbi generatio seu aeternum 
                generari instanti aeternitatis censendum est mensurari. 
                Haec patet per 
                <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e4263" corresp="#pg-b1q10-Qgdenoe">
                  <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e678" ref="#JohnDamascenus">Damescenus</name>, 
                  libro primo, 
                  capitulo octavo
                </ref> 
                <cit>
                  <quote xml:id="pg-b1q10-Qgdenoe" source="http://scta.info/resource/jddfo-l1c8">
                    generatio divina est sine initio et 
                    <app>
                      <lem type="conjecture-corrected">
                                    <corr>aeterna</corr>
                                </lem>
                      <rdg wit="#L" facs="37r/19">aeternae</rdg>
                    </app>, 
                    naturae opus existens
                  </quote>
                  <bibl>
                    <name>Ioannes Damascenus</name>, 
                    <title>De fide orthodoxa</title> 
                    I, 8 
                    (Buytaert, 32, ll. 77-80).
                  </bibl>
                </cit>.
                Item, 
                probatur ratione quia haec generatio 
                est invariabilis, incorruptibilis, simultanea absque successione, 
                sed istae sunt proprietates aeternitatis, 
                ergo. 
                Prima pars antecedentis patet, 
                et secunda per 
                <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e4287" corresp="#pg-b1q10-Qd1e464">
                  <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e709" ref="#Augustine">Augustinum</name>,
                  III 
                  <title ref="#deTrinitate">De Trinitate</title>, 
                  capitulo tertio
                </ref>, 
                dicentem quod,
                <cit>
                  <quote xml:id="pg-b1q10-Qd1e464" source="http://scta.info/resource/adt-l15-d1e1734" synch="149-153">
                    Deus est vera aeternitas
                  </quote>
                  <bibl>
                    <name>Augustinus</name>
                    <title>De Trinitate</title> XV, 5, 7 
                    (CCSL 50A, 469, ll. 29-30).
                    <!-- ipsa est ...aeternitas -->
                  </bibl>
                </cit>.
                Item, 
                <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e4308" corresp="#pg-b1q10-Qviiiea">
                  IV <title ref="#deTrinitate">De Trinitate</title>, 
                  capitulo 19
                </ref> 
                <cit>
                  <quote xml:id="pg-b1q10-Qviiiea" source="http://scta.info/resource/adt-l4-d1e621" synch="382-386">
                    vera illius incommutabilis ipsa est aeternitas
                  </quote>
                  <bibl>
                    <name>Augustinus</name>, 
                    <title>De Trinitate</title> 
                    IV, 18, 24
                    (CCSL 50, 193, ll. 63-64).
                  </bibl>
                </cit>. 
                Ad idem est dicens 
                <cit>
                  <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e4324">
                    <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e759" ref="#GilesOfRome">Aegidius</name>, 
                    distinctione 8 primi, 
                    parte secunda, 
                    quaestione secunda
                  </ref>
                  <bibl>
                    <name>Aegidius Romanus</name>,
                    <title>Sent.</title> 
                    I, d. 8, p. 2, princ. 2, q. 2, a. 2 
                    (Venice 1521, 49rb).  
                  </bibl>
                </cit>,
                ubi ponit has proprietates 
                in forma.
              </p>
              <p xml:id="pgb1q10-d1e472" n="Corollarium 1">
                Primum corollarium: 
                non stat Verbum pro aliquo signo posse dici 
                et in illo ipsum per generationem non produci contra 
                <cit>
                  <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e4338">
                    <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e780" ref="#Scotus">Scotum</name>, 
                    distinctione 22 primi, 
                    quaestione secunda
                  </ref>
                  <bibl>
                    <name>Scotus</name>, 
                    <title>Ordinatio</title>
                    I, d. 12, q. 2 
                    (Vatican V, 60, ll. 1-12).
                  </bibl>
                </cit>.
                Probatur quia, 
                si in aliquo signo Pater posset generare Filium 
                et pro illo non generaret eum, 
                sequitur quod generatio non mensuraretur instanti carente principio. 
                Consequens est falsum per dicta. 
                Patet consequentia 
                quia primum signum 
                in quo persona prima habitualiter est fecunda 
                praecederet generationem Filii, 
                et per consequens pro illo 
                foret negatio Verbi praecedens, 
                quod est falsum.
              </p>
              <p xml:id="pgb1q10-d1e501" n="Corollarium 2">
                Secundum corollarium: 
                pro quocumque signo Pater generat unigenitum, 
                pro eodem signo Filius spirat Spiritum Sanctum, 
                contra <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e799" ref="#Scotus">Scotum</name>,
                <cit>
                  <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e788" target="http://scta.info/resource/pgb1q10-d1e472" synch="26-49">ubi supra</ref>
                  <bibl>Vide supra.</bibl>
                </cit> 
                probatur, 
                et signo primum signum originis 
                in quo Pater est fecundus et Filius non secundum eum. 
                Et sit illud signum <c>a</c> et secundum signum 
                in quo Filius est fecundus et sit <c>b</c>, 
                tunc sic <c>a</c> habet annexam negationem fecunditatis Filii, 
                ergo in <c>a</c>  non est Filius fecundus et <c>a</c> est prius <c>b</c>, 
                ergo Filius prius est non fecundus quam fecundus. 
                Patet consequentia quia <c>a</c> est prius <c>b</c> posterius, 
                aliter <c>a</c> non esset primum et <c>b</c> secundum ut dicit. 
                Sed hoc consequens est falsum 
                quia tunc Filius inciperet esse fecundus 
                et non sine initio esset fecundus contra dictam, 
                ergo verum est corollarium.
              </p>
              <p xml:id="pgb1q10-d1e569" n="Corollarium 3">
                Tertium corollarium est titulus quaestionis affirmativus 
                quod probat  
                <cit>
                  <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e4392">
                    <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e841" ref="#AlphonsusVargas">Dominus Alphonsus</name>, 
                    distinctione prima
                  </ref>
                  <bibl>
                    <name>Alphonsus Vargas Toletanus</name>, 
                    <title>Sent.</title>,
                    non invenimus.
                  </bibl>
                </cit>, 
                vide ibi. 
                Confirmatur quia in divinis non est aliqua prioritas praeter originis 
                aliquo non in quoquam. 
                Non intendo negare per dicta in quaestione 
                quia solum loquor de prioritate mensurativa 
                contra modum ponendi <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e855" ref="#Scotus">Scoti</name> 
                qui imaginatur quod in 
                <pb ed="#L" n="37-v"/> 
                instanti aeternitatis sunt tria signa originis. 
                In primo sunt omnia essentialia, scilicet 
                scientia, sapientia, bonitas, etc. 
                In secundo Pater generat Filium. 
                In tertio spirat Spiritum Sanctum. 
                Et dicit consequenter quod 
                Pater prius origine spirat Spiritum Sanctum quam Filius, 
                vide 
                <cit>
                  <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e4408">
                    <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e864" ref="#AlphonsusVargas">Alphonsum</name>, 
                    distinctione 9 primi
                  </ref>
                  <bibl>
                    <name>Alphonsus Vargas Toletanus</name>,
                    <title>Sent.</title> 
                    I, d. 9-10, q. 1, a. 2 
                    (Venice 1490, 390).
                  </bibl>
                </cit>.
                Corollarium responsivum probat 
                <cit>
                  <ref xml:id="pg-b1q10-Rd1e880">
                    <name xml:id="pg-b1q10-Nd1e881" ref="#AlphonsusVargas">Alphonsus</name>
                  </ref>
                  <bibl>
                    <name>Alphonsus Vargas Toletanus</name>,
                    <title>Sent.</title> 
                    I, d. 9-10, q. 1, a. 2 
                    (Venice 1490, 390).
                  </bibl>
                </cit> 
                sic, 
                virtualiter Filio et cuilibet personae divinae 
                pro quocumque signo originis vel naturae repugnat non esse, 
                ergo et posterius esse, 
                ergo nulla persona divina est prior alia. 
                Antecedens patet quia quaelibet est summe necesse esse. 
                Et consequentia patet, 
                si enim pro aliquo signo una persona est prior alia posterior, 
                aut igitur in illo signo Filius habet esse aut non. 
                Si sic ergo in illo Pater non est prior eo. 
                Si non ergo Filius habet esse post 
                non esse et sic producitur de non esse ad esse. 
                Patet consequentia quia in secundo habet esse, 
                immo sequitur quod Filio non repugnat non esse, 
                quod est oppositum antecedentis.
              </p>
            </div>
        </body>
    </text>
</TEI>