Quod quamvis omnis fruitio sit amore et etiam omnis usus sit amore, aliquis tamen usus est odium

Pro clariori intellectu istorum terminorum uti et frui, sciendum est quod quamvis omnis fruitio sit amore et etiam omnis usus sit amore, aliquis[?] tamen usus est odium, nam mala propter Deum ordinatur etiam ordinate. Ex quo patet quod fruitio debet describi per amorem per velle diligere prosequi acceptare assuere propter se. Secundo patet quod usus sub distinctione[?] debet describi per amare vel odire fugere vel prosequi nolle velle acceptare deacceptare propter aliud dilectum, ideo in descriptone usus debet poni amor vel odium vel termini aequivocantes[aequivocales[?]]

Quod idem actus est usus et fruitio

Sequitur ulterius iuxta viam oquam[??] et Adae ponendo quod idem actus est usus et fruitio quod omne odium est lectum. Et omni cum non sit processus in infinitum, oportet quod habeat finem propter quem ultimate diligitur

Quod primus actus voluntatis sit nolitio

sequitur quod omnis nolitio est volitio, quia omnis nolitio alicuius mali est volitio alicuius boni propter quod illud malum repellitur vel refutatur

Dicitur consequentur quod cum isto stat quod primus actus voluntatis sit nolitio, quia licet nulla sit nolitio, nisi propter bonum, et ille idem actus est acceptio boni causam[??] stat quod sit idem actus adaequate quo respuitur ma lum et acceptatur bonum, et quod bonum sit per eundum volitum, ut ponatur quod sit Sortes cui prae sentetur aliquod malum, nullum cum habens actum vo luntatis, tunc voluntas non neccesitatur necessitatur habere actum volitionis, et sic in sua liberate est re spuere illud obiectum absque volitione praevia[?] quo facto habebit nole respectu illius obiecti, et sic illa nolitio erit obiectum mali et etiam erit dilectio Dei, et per consequens nolitio non praerequirit aliquam volitionem distinctam de bono propter quod respuitur illud malum

Consequenter sequitur quod omnis usus mundi sive sit[?} ordi natus sive deordinatus est fruitio. patet de usu ordinato ex prius dictis, quia dilectio creaturae propter Deum est dilectio Dei propter se, ergo est fruitio, licet sit usus creaturae, etiam dilectio creaturae propter se est usus inordinatus et est fruitio, quia statuit sibi finem in creatura, et sic generaliter omnis usus est fruitio

Quod amor est superius ad odium

Sequitur ex dictis quod amor est superius ad odium, ita quod omne odium est amor et non econtra. Patet, quia omne odium mali est amor boni propter quod illud malum oditur. Sed quod non omnis amor sit odium patet de fruitione ordinata quae terminatur immediate ad Deum. Illa est sic amor quod non odium, tamen posset esse odium, quia staret quod illa dilectio non solum haberet Deum pro obiecto, sed etiam malum, et sic esset odium respectu mali

Contra quemdam doctorem qui ponit quod idem actus est fruitio illius quod contingit ordinate frui, et tamen est usus inordinatus

Sequitur ulterius contra quemdam doctorem, qui ponit istam propositionem idem actus est fruitio illius quod contingit ordinate frui et tamen est usus inordinatus. sensus quod stat quod sit aliquis usus qui realiter habet obiectum fruibile et ordinatur ad debitum finem et tamen huiusmodi usus est inordinatus. Contrarium teneo, probat tamen suam propositionem sic stat quod aliquis velit propter Deum formari quo casu stante, iste habet vi unum actum usus qui habet debitum obiectum fruibile et tamen est usus inordinatus, quia est peccatum, ergo cor???rium[??] suum verum

Hic respondeo tenendo quod nullus est usus si habet obiectum fruibile pro obiecto quin sit licitus, et tunc ad motivum quando ponit casum quod sit aliquis qui velit formari propter deum. Dico quod casus est impossibilis, nisi capiat li 'propter' hoc in contemptum Dei, et tunc non esset Deus obiectum fruibile, ymo immo esset obiectum quo uteretur et creatura frueretur. Unde si li 'propter hoc' dicat contemptum Dei, concedo casum. Si autem dicat finem ultimum et propter se, tunc casus est impossibilis nisi saltem fornicari caderet sub praecepto vel dispensive, quia Deus posset dispensare et praecipere, ymo immo praecepit iuxta illud, vade et fac tibi Filios fornicationis 1:2, et ita potest praecipere cum sit dominus, et ita potest praecipere fieri furtum, et sic nihil esset ad propositum, quia tunc esset actus meritorius et adimpletivus[?] praecepti, volo ergo contra fundamentum rationis non valet arguere contra ista positionem repugnat in eodem actu quod sit summus honor et conceptus, et ita esset in proposito, quia dilectio fruitiva est dilectio Dei maxime honorativa[?], quia refert se totam et operationes suas in Deum, et tum[?] contempneret Deum, quia esset transgressor praecepti, et isti actus sunt imcompossibiles eidem personae

Item conversio et adversio non sunt compossibiles in eodem actu et in eadem potentia. Unde quod idem actus moveat ad contraria se ipso immediate, hoc est impossibile. Modo, actus fruitionis Dei movet in Deum, sed actus fruitionis movet ad bonum commutabile, et sic quod eadem potentia moveatur motibus contrariis, hoc videtur impossibile et repugnare

Item fruitio in esse fruitionis, hoc est Dei propter suam bonitatem secundum illud quod afficit animam in Deum est quaedam rectitudo, et sic illa fruitio inquantum ad Deum est bona licet ex habitudine quia est fruitio est adversio a Deo, et sic defficit deficit , quia ponit quod talis fruitio in esse fruitionis est inordinata, quia habitudo quae competit sibi ut est fruitio Dei movet in Deum. Et sic in esse fruitionis non est inordinata quod est contra se

Confirmatur, nam si istae habitudines velle fornicari et diligere Deum essent separatae. Secunda esset recta et cum tamen prima esset viceversa, nec tamen vitia prima secundam, licet ponat duos. Unde ex hoc quod actus non est rectus respectu creaturae, non tamen oportet, quoniam sit rectus respectu Dei, quia facit creaturam ferri in Deum propter se

Item Iudaei propter zaelum legis volentis Christum persequi cre debant frui Deo et cum non fruebantur, nam secundum Apostolum, licet haberent zaelum Dei, non tamen secundum scientiam[??], unde in casu nostro, licet ille intendit impendere honorem Deo, tamen non impendit, et hoc propter aliquem finem vitentem qui deordinat fruitionem illam. Unde, licet Iudaei credebant se obsequiuum praesta re Deo, non tamen impendebant, quia propter bonum temporale vel invidiam vel aliquod tale male afficiebantur circa Deum Christum. Unde sicut dictum est prius quis credit aliquando recte diligere qui tamen non diligit recte propter difficultatem resolutionis, et etiam nescientiam[?] actuilis[??] voluntatis

Ideo in illo casu, Iudaei peccabant contra Deum, vel vana gloria vel propter cupiditatem vel propter aliud, ideo male procurabant mortem Christi. Confirmatur nam omnis fruitio est dilectio Dei super omnia, ergo iste qui frueretur sic Deo et quod propter Deum vellet fornicari diligeret Deum super omnia, ergo non esset in peccato, quia non stat quod quis sic in peccato, et dili gat Deum super omnia, ut probabo inferius

Quod omnis usus ordinatus est vitae aeternae meritorius

Consequenter, dimittendo istam materiam, infero quod omnis usus ordinatus est vitae aeternae meritorius, et quia multi doctores moderni contrarium te nent, ideo solum recito probabiliter, probatur con corollarium quia omnis usus ordinatus est fruitio Dei ergo dilectio Dei super omnia et ex caritate[?] et in caritate[?]. Unde omnis usus est dilectio vel odium creaturae propter Deum, ergo per huius actus diligitur Deus fruitive, ergo fruitio summi boni, ergo meritoria

Quod omnis actio meritoria est fruitio

Item sequitur quod omnis actio meritoria est fruitio patet quia omnis actio meritoria loquendo proprie de actu meri torio quia exterior actus non est proprie meritorius omnis talis est dilectio creaturae in relatione ad Deum, vel dilectio Dei propter se, et sic est dilectio Dei super omnia et est meritoria, quia si sic respectu creaturae vel proximum est usus et omnis usus est fruitio, quia omnis actus diligendi vel odiendi aliquid propter Deum habet Deum pro obiecto

Quod cuiuslibet meritoriae actionis Deus est obiectum

Sequitur quod cuiuslibet meritoriae actionis Deus est obiectum, quia omnis meri toria actio est fruitio, ergo habet Deum pro obiecto. Ex quo patet quod magna debet esse solitudo[??] omnis actus suos deliberatos referendi in Deum quia si non refferret referret , tunc tales actus essent creaturae fruitio quod quae secundum Augustinum est summa perversitas. Et istud fundatur in Scriptura Sacra, nam Apostolus scribit in epistola sive manducatis sive bibitis sive aliquid aliud facitis in Dei gloriam facite. Et sic praecipit omnis actus actualiter vel habitualiter referre in Deum. Hoc enim est Deum ex toto corde diligere, scilicet, intende per quamcumque operatione ultimum finem, et sic Deum di ligere ex toto est diligere sic quin nihil faciat homo quin cor totum illud in Deum referat

Item scribit Apostolus, et sci[?] , in captivitatem redigentes omnem intellectum in obsequium Christi. Et hic est ex ex tota mente Deum diligere. Unde debet sic diligere ex tota mente quod captivet intellectum sic quod credat quaecumque revalata, et sic anima diligit tota mente, quando credit incomprehensibilia. Etiam si evidentia maxima esset ad contrarium, et hoc est tota mente se dare Deo

Etiam generaliter quod anima omnem af fectionem in Deum dirigat, et sic quod caritas Christi nos urget. Et ibi postille glosant quod caritas Christi afficit nos sic quod nullam habemus affectionem quoniam eam in Deum diriga mus tandem omnia opera exteriora dicunt[?] referri in Deum et hoc est diligere ex tota fortitudine, quia fortitudo est respectu executionis operum ad extra

Recapitulatio

Recapitulando, ergo, debemus Deum diligere ex toto corde, scilicet, quando tota intentio refertur in Deum ex tota mente propter conci??iam[?] captivitatem intellectus ut credat absque apparentia ex tota anima ex tota relatione in Deum ex tota fortitudine ex tota relatione omnium actuum exteriorum unt[?] in Deum et quantum ad materiam praesentem intendo inferius t[?]erminare[???] utrum sit aliquis actus deliberatus qui nec sit peccatum nec meritum