Utrum Deus reponatur in aliquo praedicamento vel in aliquo genere praedicamentorum

In isto quarto tertio articulo videndum est utrum Deus reponatur in aliquo praedicamento vel in aliquo genere praedicamentorum in aliquo genere vel praedicamento . Et quantum ad hoc non debet esse magna magis difficultas, utrum quaestio intelligitur intelligatur de rebus vel de vel de aut terminis, quia termini primo et principaliter ponuntur in genere, et consequenter res significatae per ipsos; ita quod quaerere, utrum Deus reponatur in aliquo genere est quaerere, utrum Deus immediate significetur per aliquem terminum sibi proprium repositum in aliquo genere, vel etiam secundum alios, utrum res quae est Deus reponatur in aliquo genere, quia, sicut in praedicamento vel genere terminum termini se habent secundum quaedam ordinem inter se, sic aliqui imaginantur quod correspondentes correspondeter se habeant res ad extra secundum certum ordinem inter se, secundum quem ordinem dicuntur reponi in genere.

Circa istam materiam sunt variae opiniones doctorum et breviter Okam, Gregorius, et Holcot, et alii Moderni plures tenent quod Deus reponitur in praedicamento, id est quod Deus immediate significatur per aliquem terminum repositum in praedicamento sibi proprium, ita quod iste terminus 'Deus' est reponitur in praedicamento substantiae, et etiam consequentur res, quae est Deus, reponitur in praedicamento substantiae . Et consequenter quod quod quia Deus relative dicitur ad creaturas reponi in praedicamento relationis; et ita quia agit, reponitur in praedicamento actionis, ita quod reponitur in diversis praedicamentis secundum quod significatur per terminos sibi proprios diversorum praedicatorum.

Opinio Ockham

Unde circa istam materiam, scilicet utrum Deus reponitur in aliquo praedicamento vel genere, Okam ponit aliqua.

Primo immo quod genus est conceptus communiter multa individua et multas species significans.

Secundo ponit quod dupliciter aliquid potest reponi in praedicamento. Uno modo tamquam terminus existens in coordinatione coordinatione cordinatione alicuius generis vel praedicamenti. Secundo modo tamquam res significata per talem terminum sic repositum in tali coordinatione talis praedicamenti.

Tertio affirmative respondet ad quaestionem illam, utrum Deus reponatur in praedicamento etc. . Et et dicit quod sic reponitur in praedicamento , id est quod est aliquis terminus significans ipsum repositum in praedicamento, ita quod Deus concipitur per aliquem conceptum, et etiam concipitur per aliquem conceptum , et etiam significatur per terminum repositum in aliquo genere vel praedicamento. Et istud illud probat sic quia istud illud non detrahit de sua perfectione et simplicitate quia illud non arguit p aliquam imperfectionem sive compositionem in ipso Deo, quia impertinens est sibi, si sic vel sic concipiamus capiamus ipsum. Et per consequens, si concipiatur aliquo conceptu generali vel specifico reposito in praedicamento non videtur aliqualiter repugnare suae perfectioni et simplicitati. Verum est quod ipse Okam respondet ad auctoritates auctoritatem antiquorum doctorum qui dicebant 'Deum non posse reponi in aliquo praedicamento' et unus doctor antiquus ad hoc allegabat allegat quod est articulus unus articulus condemnatus, scilicet dicere quod Deus reponitur reponatur in praedicamento, error. Et istud illud legi in uno doctore bene autentico antiquo

Okam respondet quod ipsi aequivocabant de praedicamento. Unde capiebant praedicamentum sive genus taliter ut esset compositum ex parte vel esset pars compositi, ita quod realiter esse in genere eis significabat esse tamquam pars; vel tamquam esse compositum ex parte. Et isto modo bene concedo quod Deus non est in genere vel praedicamento quia nec est pars nec compositum ex parte.

Contra Okam

Contra istam positionem partem , arguitur quia sicut visum est in prae cedenti lectione, Deus non est univocabilis, id est univoce significabilis cum creatura ratione indigentiae et modi essendi, cum igitur ergo Deus magis ex cedit substantiam creatam quamcumque et magis indigeat substantia quaecumque creata ipso Deo ipsum ipsam sustentante quam quod accidens indigeat substantia creata vel separetur superetur ab ea a fortiori, scilicet accidens propter istud illud non posset possit univocari cum substantia nec cum Deo creatura, et sic, si non posset possit esse univocatio in terminis generalissimis a fortiori nec in specialioribus, ubi adhuc maior requireretur convenientia et specialior quam in terminis generalissimis, ideo etc.

Secundo, arguitur probando quod conceptus Dei non sit in aliquo genere, quia si sic: vel reponeretur tamquam species vel tamquam individuum. Si tamquam species si primum , cum omnis conceptus specificus sit aptus natus praedicari de pluribus vel ex suo suae modo significandi impositis non sibi repugnat significare plura. sequitur quod conceptus Dei non excludet omnem pluralitatem terminorum deorum , quod est falsum. Si vero reponatur tamquam individuum, tunc oportebat quod species sibi immediata contineat immediate plura individua eiusdem speciei, et tunc sic erunt plures dii eiusdem speciei.

Tertio, arguitur supponendo radicem quam supponit Doctor Subtilis, scilicet quod diffinitio vel conceptus specificus repositus in aliquo genere est talis quod non repugnat sibi poni primo vel secundo modo dicendi per se sibi per se et primo vel in secundo modo dicendi per se . Et quod differentiae positae in eius diffinitione sint sunt supponentes pro per diversis rebus. et In hoc videtur fundare totam imaginationem suam ad praedicandum quod Deus non est in aliquo praedicamento et quod repugnat sibi ratione suae simplicitatis et non angelo; lict angelus sit omnino simplex sic omnino simplex , dicit tamen quod diffinitio angeli continet differentias, et licet non sit possibile absolute quod competant diversis rebus, tamen illud non repugnat diffinitioni angeli. Diffinitioni autem Dei repugnat, quia diffinitio Dei secundum se totam excludit omnem potentialitatem per se primo et in secundo modo dicendi per se. Unde ex ista radice, diffinitioni rei repositae in praedicamento non repugnant primo et per se et in secundo modo dicendi per se , quin differentiae potentiae in huiusmodi diffinitione supponant pro diversis, licet non sit ita a parte rei. Sed aliunde provenit quod Deus non reponitur in aliquo praedicamento. Verbi gratia, capiamus diffinitionem animae et ponamus in ea plures differentias ut sensitivum, rationale, intellectivum, etc. Licet enim sensitivum et rationale sint idem in anima, tamen huic diffinitioni non repugnat primo et per se et vel in secundo modo dicendi per se quod esse sensitivum in anima sit aliud quam esse intellectivum vel rationale, licet per accidens, et ita stricte non capit Okam per se, et primo modo non est sic de Deo quia secundum omnem differentiam repositam in eius diffinitione quaelibet esset actualissima et necessaria, ita quod quaelibet immediate ipsum Deum repraesentaret ut actualissimum et necesse esse. Et ideo, quia diffinitio ipsius repugnat diffinitioni generis, ita consequenter repugnat diffinitio et per consequens non potest esse in genere.

Item conceptus substantiae non sibi plus competit prout est praedicamentum quam conceptus sapientiae prout ponitur reponitur in praedicamento qualitatis non dicitur de Deo, quia si sic, tunc cum genus generalissimum illius praedicamenti, scilicet li qualitatis, verificaretur de Deo, et sic Deus esset qualitas qualis , igitur ergo nec substantia competit convenit Deo prout est genus generalissimum.

Alia opinio

Sequitur alia opinio quae ponit istam propositionem magis describendo genus: quod genus est illud quod cui subtranscendente est praedicabile in quid de pluribus differentibus specie, quorum nulli repugnat per se ex sua diffinitione specifica quod in eo ea sit compositio.

Doctor Subtilis tenet quod li 'ens' et li 'vita' et omnia alia praedicata essentialia, quae vocantur trancendentia sunt omnia extra genus et extra praedicamenta. Et quantum est de me, sequendo opinionem quae magis mihi videtur est theologica, et philosophica, et logicalis. Etiam si bene resolvatur resolvantur illa praedicata non dicuntur debent reponi in praedicamento, nec sunt genera secundum modum loquendi ipsorum doctorum et philosophorum. Ideo genus debet sic describi genus est illud quod cui subtranscendente etc., sicut immediate dictum est, unde bene et angelo et animae ex sua diffinitione specifica non repugnat per se compositio, licet illud sit impossibile.

Opinio Ioannes de Ripa

Sequitur alia opinio Magistri Ioannes de Ripa qui absolute negat Deum univoce praedicari cum creaturis in quolibet praedicamento. Scotus tamen hoc videtur negare, immo dicit quod potest univocari cum creaturis in quolibet praedicamento transcendente, sicut est in 'esse' et 'vivere' etc. Nec obstat illud quod dicit Magister de Ripa XXX quod non est ratio obiectialis communis Deo et creaturis; immo ratio entis est bene communis Deo et creaturis, quia est indifferens differens ad finitum et infinitum et ita de rationibus aliorum praedicatorum transcendentium. Et ideo consequenter Magister Ioannes de Ripa habet concedere quod Deus non est in aliquo praedicamento vel genere cum creatura, quia genus debet univoce praedicari de suis speciebus. Modo, iste tenet expresse quod nulla potest esse univocatio Dei cum creaturis in esse propter defectum Deum rationis obiectalis quia esse Dei est immensum et infinitum et esse creaturae est limitatum et imperfectum vel finite perfectum. Ergo a fortiori nec poterit univocari cum creaturis in speciebus, ergo etc.

Secundo ponit iste doctor quod creaturae univocantur inter se secundum praedicata perfectionalia personalia quae communiter vocantur transcendentia, ut sunt 'esse', 'vivere', 'intelligere', et huiusmodi. Ideo reponuntur reponitur in genere sive in praedicamento.

Opinio aliorum doctorum

Alia est opinio Augustini XXX , Gandavensis XXX , Sancti Tomae XXX , et Magistri XXX et generaliter omnium aliorum doctorum, id est, quod quasi omnes doctores concedunt quod Deus non est in aliquo genere, quamvis Gandavensis XXX alleget allegat Avicenam in sua in pluribus locis , ubi expresse ponit in numerando praedicamenta quod Deus non est in aliquo praedicamento. Ita quod nedum doctores nostri, immo et philosophi tenuerunt quod Deus non est in praedicamento; immo voluerunt aliqui doctores dicere quod opinio Aristotelis fuit quod omnes intelligentiae separatae et omnia immaterialia essent extra in genus. Magister Ioannes de Ripa XXX vult inducere per auctoritates auctoritatem ipsius Aristotelis quod res immateriales non reponuntur in genere, sicut intelligentiae. Unde Gandavensis in 26 126 quaestione, articulo secundo, primae partis suae ponit rationes aliquas ad probandum omnino quod Deus non sit in praedicamento, unde dicit Deus non est res alicuius praedicamenti. Sed illa quae sunt ab eo per participationem reponuntur in generibus. Consequenter dicit quod ens in prima sui divisione dividitur in ens increatum et in ens creatum. Ens vero increatum non reponitur in aliquo genere. Sed ens vero creatum est analogum ad decem genera generalissima, ita quod ens creatum adhuc analogice dicitur de decem generibus generalissimus sive praedicamentis praedicamentalibus . Et in isto se secum concordat Porphyrius XXX et etiam Aristoteles XXX quod ens non dicitur nisi analogice de substantia et accidente; et in hoc etiam concordat Augustinus , qui dicit quod ab istis praedicamentis Deus elongatur distantia summa. Hoc est habetur quod Deus propter supremitatem superminentem perfectionem ipsius supra aliam Deus non taliter concipitur sicut concipimus per terminos repositos in praedicamento praedicamentis .

Secundo sic: genus habet suas species secundum esse superioritatis et inferioritatis distinctum distinctis et esse generis participantis. Et ista ratio est satis difficilis si bene resolvatur, et istum modum habuerunt philosophi antiqui, et ipso saepe usi nisi sunt quod genus, se habet per modum materiae et differentia sive species per modum formae similiter et differentia . Et illud communiter solet exponi de terminis, licet sed realiter non fuerit fuit eorum intentio. Ita quod realiter videntur imaginari quod a parte rei in genere debet esse quaedam potentialitas, ita quod genus sit quaedam quidditas sive essentia communis et quod differentia se habet per modum cuiusdam eiusdem cuiusdam esse, et tunc sic cum illud esse sive illa differentia additur illi quidditati sive essentiae constituitur una species et ex additione alterius constituitur altera species et ex additione alterius constituitur alia species . Unde expressissime in hoc videntur innuere quod esse distinguitur ab essentia. Ita quod videntur imaginari unam essentiam communem generis, et postea imaginatur tot esse distincta quot sunt species distinctae. Et tunc ex illa essentia quasi scilicet cum alio esse constituitur alia species, et cum alio et alio cum alia et alio esse constituitur , alia et alia species. Et ista opinio est bene difficilis, licet non sit verisimilis, tamen doctores plures in hoc concordant quod, scilicet esse et essentia realiter distinguuntur.

Tertio arguitur sic: Deus non est accidens nec substantia, ergo non est in aliquo genere. Consequentia est nota bona Antecedens patet quod non sit accidens notum est; sed quod non sit substantia patet, quia, sicut ipse Gandavensis Doctor Sollemnis XXX dicit, duo sunt de ratione substantiae, ut est genus. Primum est in subiecto non id esse, id est, quod non inhaereat alicui, et istud istud illud ut dicit non sufficit. Ideo ponitur secundum quod est quod substantia sit apta nata subici modo istud istud illud secundum repugnat Deo etc. etc. ergo Postea adducit Avicennam conclusio suae , ubi dicit universitas sicut habet principium primum quod est necesse esse quod non reponitur sub genere. Unde doctores antiqui, sicut fuit doctor iste XXX et Linconiensis XXX videntur dicere quod Deus sit exemplar rerum et quod omnia fuit extracta fuit extracta sunt exemplata ab eo. eo Deo Et primo substantiae, substantiae substantia[?] deinde quasi a substantia emanant accidentia, et quia ista genera debent debent debet esse extracta. Ideo substantia ponitur genus primum et supra accidentia. Accidentia autem sunt posteriora, et, ut dixi in principio, ut dixi in principio dixi a principio non facio hic difficultatem de terminis vel de rebus quia aliquando capio terminos pro pro per rebus et e converso. et e converso vel de terminis e converso Sed istud istud illud debet resolvi, sicut dictum est in principio.

Responsio de Plaoul

Pro concordantia aliquali et declaratione antiquorum doctorum in ista materia aliqua sunt attendenda . Hic primo, attendendum est quod praedicamenta sunt artificialiter inventa adinventa et causa doctrinae et facilitatis. Etiam et ex consequenti, sequitur quod potuerunt institui plures vel pauciores plures vel pauciores plura vel pauciora quam decem.

Quantum ad primum: praedicamenta instituta fuerunt propter infinitatem rerum et infinitum modum se habendi ipsarum ipsarum ipsorum et istud istud illud fuit valde utile reducere omnia et omnes modos se habendi vel conceptus de decem praedicamenta ad fa cilius et ad melius et distinctius intelligendum res.

Quin autem potuerint potuerunt fuisse plura vel pauciora vel non aeque commoda non videtur repugnantia. Unde expresse Simplicius, qui scripsit supra Aristotelis XXX multum elegantur allegantur , reducit omnia praedicamenta Aristotelis ad duo, alii vero ad tria, alii vero ad quattuor.

Ad duo reducentes omnia omnia praedicamenta reducebat reducebam ad esse et ad esse quale vel aliquale. Ita quod omne esse absolutum reducebant ad unum praedicamentum, scilicet ad esse. Sed et omne quale reducebantur ad aliud, scilicet ad esse aliquale, quia in talibus, licet fingere nomina quia non semper habemus propria nomina imposita , sicut ipsemet met finxit Aristoteles in qui aliquando significata simbulata posuit posuit ponit loco generis, ita quod breviter isti isti iste ponebant duo praedicamenta solum, scilicet unum absolutum et aliud respectivum sive accidentale.

Alii vero consideraverunt totam latitudinem omnium rerum et isti fuerunt iterum adhuc diversi quia aliqui eorum solum posiie posuerunt duo praedicamenta, scilicet substantia et qualitas substantiam et qualitatem , et istius opinionis fuit Okam quia Okam negat omne ens praeter substantiam et qualitatem. Quantum enim est de quantitate non distinguitur a substantia vel qualitate; quantum est de relatione non distinguitur ab extremis; quantum est de motu non distinguitur a mobili; et sic de aliis. Et sic non posuit ponit , nisi duas duos ordinationes coordinationes rerum, scilicet substantiam et qualitatem.

Alii vero posuerunt tres, scilicet, substantiam et qualitatem et quantitatem.

Alii vero posuerunt quattuor et superaddiderunt relationem et actionem et passionem, ita quod relatio distinguitur, ab extremis et quod actio et passio distinguitur distinguantur a qualitate, quae acquiritur.

Alii superaddiderunt motum.

Alii vero posuerunt decem, sicut Scotus, qui posuit ponit decem ordines rerum. Ideo correspondenter posuit ponit decem ordines coordinationes terminorum. Isto enim modo notum est qui vellet tenere opinionem Scoti et multorum aliorum quod li 'ens' sit nomen transcendens. Et tunc sic si omnes termini absoluti reponerentur reponitur in aliquo praedicamento, tunc non esset revocandum in dubium quin Deus esset in praedicamento. Ita quod, qui vellet sic ordinare omnem terminum absolutum de quo, alius praedicaretur praedicetur in quid sive quidditative esse esset repositum in praedicamento, tunc ens esset genus generalissimum. Et tunc sic Deus reponeretur in genere. Et tunc sic consequenter, si ens diceretur univoce de accidente et substantia, omnia accidentia quae significatur absolute per terminum absolutum reponerentur sub illo primo genere ens. Et forte quod de Deo habuerunt posuerunt habuerunt antiqui ponentes ipsum in praedicamento istum modum considerandi, quia capiebant substantiam absolute prout convertitur cum ente, et quia substantiam non connotabat convocabant illis aliquod aliquid imperfectum, ideo non reponebant Deum sub illo genere substantia. Et sic, si bene resolvantur resolvatur , erunt concordes quia sine dubio aequivocabant de praedicamento et de generibus generalissimis, quia illis illi qui qui non ponebant Deum reponi in praedicamento substantia connotabat eis aliquod imperfectum. Ideo non reponebant repondebant Deum in praedicamento. Aliis vero li 'substantia' nihil imperfectionis eis connotabat nihil convocabat imperfectionis, ideo etc. .

Advertendum est est tamen, redeundo ad primum, quod praedicamenta sunt nunc adinventa causae doctrinae et facilitatis doctrinae. Ideo subtilius imaginati sunt illi aliqui , qui non posuerunt Deum in praedicamento quam illi, qui eum reposuerunt posuerunt in praedicamento quia ex quo praedicamenta sunt adin venta causa doctrine et secundum modum loquendi antiquorum traduntur praedicamenta secundum rationes et modos exprimentes naturas proprias rerum pro quibus supponunt et ordinem et habitudinem ipsarum, ergo illi qui posuerunt eum in praedicamento, quia ex quo praedicamenta sunt adinventa causa doctrinae et secundum modum loquendi antiquorum traduntur praedicamenta secundum rationes et modos exprimentes naturas proprias rerum pro quibus supponit et ordinem et habitudinem ipsarum, ergo illi qui conceperunt Deum Dei conceptu sibi proprio exprimente explicite etc., magis attinxerunt finem illum quam per generalem modum concipiendi et cognoscendi ipsum quia non curamus de ordine, nec de cognitione terminorum, nisi in ordine ad illa quae significant de quibus volumus habere scientiam. Et ideo quia antiqui philosophi immediate introducebantur ad conceptus magis altos et magis exprimentes proprias naturas rerum pro quibus supponunt . Ideo forte erant magis apti ad philosophandum.

Pro intellectu intellectum ergo antiquorum, qui videntur multa multi dicere de comparatione compositione generis et differentiae quia communiter exponuntur dicta sua de terminis, scilicet, quod genus est indifferens ad incurandum hanc vel hanc speciem, sed per aliam et aliam differentiam componitur ex eo alia et alia species substantia .

Sed sine dubio antiqui philosophi quantum ad hoc referebant se ad res et ad ad habitudines rerum, ita quod vocabant genus non terminum, sed rationem significatam per terminum, quae est quaedam quidditas quidditatis indifferens ad hanc vel hanc speciem. Differentia vero vero veri erit magis determinata, ideo genus magis habebat rationem materiae et differentiam rationem formae.

Pro cuius cuius intellectu intellectum ponam unum exemplum de anima intellectiva alias positum. Unde anima intellectiva, licet sit simplex res et indivisibilis, tamen multas habet operationes et particulares inclinationes inclinantes sive naturas, ut et ita loquar loquor . Primo enim habet infimam, quae est existere, quae est infimus modus perfectionis suae et sua prima operatio est appetere existere. Et ista operatio vel seu conditio est conditionem generalis in omnibus. Deinde ascendendo habet varias operationes habet, enim influere formaliter in corpus quod informat, et istud illud generaliter habet quaelibet forma habet. Consequenter ad inclinationem ad hoc, ut sit in loco, id est, quod corpus quod informat et illud generaliter habet quaelibet forma habet sit supra terram habet[?] Consequenter quod complexio sua sit reducta ad debitum temperamentum et illam complexionem. Consequenter habet reducere ad debitum temperamentum sit sibi in proportionata. Et ita sic consequenter ascendendo per gradus correspondentes speciebus consequenter essentialiter habet anima quod sit sensitiva, et postea quod est intellectiva modo ad propositum anima considerata secundum operationem suam infimam ipsam habet obiectaliter rationem generis generalissimi, ita quod ipsa , ut sic considerata, est obiectum generis generalissimi . Et ita ascendendo secundum eius operationes perfectiores, sequitur significatur per terminos minus communes sive specialiores, et est secundum illas operationes, ut sic considerata obiectum illorum terminorum minus communium. Et sic tandem veniendo ad suam operationem perfectissimam perfectam , quae est intelligere, significatur per terminum specificum sibi proprium et in istis operationibus est ordo talis quod prima est quodammodo potentia ad secundam. Et ideo philosophi istas habitudines considerantes imposuerunt eis sibi terminos nunc transferendo suum modum loquendi ad rem nunc ad terminos.

Item istud illud potest reduci ad similitudinem formarum substantialium, ita quod, quid imaginati sunt quod secundum modum essendi, sit ordo formarum substantalium ut per aliquam formam res primo constituitur in esse et ista forma est imperfectiva et est im potentia ad recipiendum aliam. Et sic consequenter usque quod aliquod secundam formam propriam per quam constituitur sub certa specie, et secundum istum ordinem potest imaginari ordo terminorum; unde per primam differentiam genus contrahitur ad istud illud genus substantia per secundam differentiam ad genus specialius sive ad speciem specialiorem. Et sic consequenter usque ad propriam speciem; et sic sic secundum istos duos modos potest salvari modus loquendi antiquorum qui suppositio quod ita non, tamen ita potest imaginari modus loquendi antiquorum vel secundum modum loquendi Guillelmi Parisiensis XXX , scilicet quod creatura sit essentia sua, non tamen proprie suum esse. Sed Deus est suum esse . Et tunc sic secundum quod essentia rei actualiter variis specibus actuationis secundum hoc reponitur in diversis speciebus sive generibus, quia primo est in 'esse', secundo in 'vivere', tertio in 'intelligere', etc. Et secundum hoc, ut tetigi, potest fingi ordo terminorum.

Alia est via ponendo distinctionem formalem a parte rei, licet concurrent concurrant identitate, sicut est de modo ponendi formalitates.

Alia est opinio de Ripa XXX quod in variis operationibus in qualibet reperitur instrumentum instantia . Unde imaginatur quod ratio formalis essendi est illa a qua sumitur primum praedicatum generalem. Deinde ideo vivendi esset est secunda illa a qua sumeretur sumitur secundum praedicatum minus generale quam primum. Et in eis esset aliqualis distinctio concurrerent, tamen identitate.

Alia est via antiquorum, qui posuerunt universalia a parte rei sibi correspondentia, ita quod, secundum praedicamenta universalia erant universalia a parte rei sibi correspondentia ita quod idem erat 'esse' in omnibus, et idem erat 'vivere' in omnibus viventibus, et ita in sic de aliis. Et secundum illum istum ordinem erat ordo terminorum, et inter omnes istos modos, reputo primum magis verisimilem et magis probabilem . Ideo eligatis quemcumque modum vos volueritis. Finaliter tamen magis consonando ad doctores antiquos tenendum est quod Deus non reponatur in praedicamento.

Et tunc ad rationes in contrarium, quod Deus est in praedicamento relationis, quia relative dicitur, etc. Respondendum est quod non, quia relatio ut prout dicitur de creaturis dicit quamdam perfectionis limitationem sive imperfectionem repugnantem Deo, ideo etc. Ita et ita respondetur ad alias rationes, ita quod finaliter, si praedicata praedicamenta concedantur de Deo et creaturis, hoc non est univoce, sed analogice, et per quamdam transumptionem, etc. Et sic patet quid sic dicendum ad illum articulum, etc. .