<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
    <teiHeader>
        <fileDesc>
            <titleStmt>
                <title>http://scta.info/resoure/l39-Dd1e228/critical/transcription</title>
            </titleStmt>
            <publicationStmt>
                <p/>
            </publicationStmt>
            <sourceDesc>
                <p/>
            </sourceDesc>
        </fileDesc>
    </teiHeader>
    <text>
        <body>
            <div xml:id="l39-Dd1e228">
            <head xml:id="l39-Hqommei">Quod omnis malus est ignorans</head>
            <p xml:id="l39-suqiqq">
              Sequitur ulterius quod pulchre dictum est ab 
              <cit>
                <ref xml:id="l39-Rd1e190">
                            <name ref="#Aristotle">Aristotele</name>
                        </ref>
                <bibl>XXX</bibl>
              </cit> 
              quod omnis malus est ignorans 
              quia nisi esset ignorantia 
              numquam quis relinqueret generis nobilitatem et propriam 
              hereditatem et libertatem, et numquam se subicieret vilissime 
              servituti. unde talis plus se convertit ad 
              rem ubi non est illud quod quaerit, quia ibi est ratio mali et 
              turpis et tristabilis, 
              nec est ibi illud quod quaerit.
            </p>
            <p xml:id="l39-uaqnpt">
              Unde advertendum quod in peccato est quaedam tristitia naturalis 
              vel identica cum natura. 
              ubi advertendum quod semper 
              ex inclinatione una naturali et alia contraria sequitur quaedam 
              tristitia. 
              Ideo omne peccatum habet rationem tristabilis, et 
              hoc dupliciter. 
              Uno modo quia ex repugnantia inclinationum 
              consurgit quaedam tristitia quasi naturalis, et per modum 
              primi motus. 
              Secundo modo potest imaginari quod 
              licet non consurgeret ex inclinationum repugnantia, 
              nihilominus potest imaginari 
              quod per modum sensus naturae ex inclinationum contrariarum 
              concursu sensus naturae percipiat <unclear>tristabilitas</unclear>.
            </p>
            <p xml:id="l39-uaqlnp">
              Ubi advertendum 
              quod 
              <cit>
                <ref xml:id="l39-Rd1e209">
                  <name ref="#WilliamOfParis">Guillelmus Parisiensis</name>
                </ref>
                <bibl>XXX</bibl>
              </cit> 
              praeter quinque sensus exteriores et 
              interiores, et praeter perceptivam intellectivam et volitativam 
              ponit quemdam instinctum naturalem aequivalentis conditionis, 
              et est quid sensus naturae per quem sensum Res 
              <cb ed="#SV" n="b"/><!-- SV245rb -->
              percipit aliud sibi disconveniens iuxta quam imaginationem 
              salvatur quod 
              <name ref="#Sortes">sortes</name> percipit inimicum perceptione alia quam sit sensus 
              ut in praesentia Inimici insurgit ille instinctus et sensus naturae, 
              ut patet de brutis quod terrentur et tamen non percipiunt obiectum 
              <unclear>terrestabile[tristabile?]</unclear> aliquo sensu, 
              sic potest imaginari quod ex inclinationibus 
              naturalibus et inclinatione deturpente sequitur quaedam 
              tristitia, et sic omne peccatum est tristabile, vel tristitiam quae est 
              in sensu naturae vel tristitia quae est in potentia cognitiva. unde in 
              bene dispositio est tristitia sensus naturae et potentiae cognitivae, sed in male 
              est solum tristitia sensus naturae, licet non percipiat.
            </p>
          </div>
        </body>
    </text>
</TEI>