Deinde numerauit illas partes, & dixit scilicet virtutem nutritiuam, &c. i. ver. g. hoc, quod anima diuiditur in virtutem nutritiuam & sensibilem. Nullus enim potest ponere animam sensibilem in virtutem rationabilem, neque in virtutem irrationabilem, cum non sit de eis, quae carent ratione, quia est aliquid com prehendens: neque de habentibus rationem, ratio enim non existit in omnibus animalibus. Et intendebat per hoc notificare errorem duorum diuidentium scilicet diuidentis eam in rationabilem, & irascibilem, & desyderatiuam: & diuidentium scilicet diuidentis eam in irrationabilem, & non rationabilem. Qui enim diuidit eam in haec duo, difficile potest ponere in vtraque illarum virtutes multas, v. g. sensum, & imaginationem. Qui autem diuidit eam in illas tres, peccauit duobus modis, dimisit enim multas differentias. v. g. nutriri, & imaginari. & etiam diuisit eandem virtutem scilicet com cupiscibilem in plures vna. &, cum anima fuerit diuisa tali diuisione, tunc partes animae erunt infinitae, sicut innuit primo.