D.& quemadmodum res, quam intellectus abstrahit, fit intellectus, quando ab strabit, & intelligit ipsam cum necesse est vniuersaliter in intellectu vt illud, quod est intellectum in actu, sit intellectus in actu, oportet nos perscrutari, & cogitare in postremo, vtrum iste intellectus, qui es in nobis, possit intelligere aliquid, quod est in se intellectus, & abstractus a materia: sicut intelligit illuda quod facit ipsum intellectum in actu, postquam erat intellectum in potentia. Et d. cum hoc, quod ipse est abstractus a magnitudine. ita cecidit i hac scriptura. &, si est vera, sic debet intelligi. idest debemus in postremo cogitare, vtrum sit possibile quod intellectus, qui est in nobis, intelligat res abstractas a materia, secundum quod sunt, abstractae a magnitudine, non secundum comparationem ad alterum. Et ce eidit in alia scriptura loco istius ser monis sic. Et in postremo perseruta bimur vtrum intellectus essendo in corpore, non separatus ab eo, possit comprehendere aliquod eorum, quae separantur a corporibus, aut non. & ista quaestio est alia a praedicta. sIsta enim quaestio est concedentis quod intellectus, qui est in potentia, intelligit formas abstraetas a materia simpliciter, non secundum quod est eo pulatus nobiscum. & secundum hanc intentionem erit perscrutatio vtrum potest intelligere formas, secundum quod est copulatus nobiscum: non vtrum possit intelligere formas simpliciter. & illa intentio est dicta a The mistio in suo libro de Anima. & prima quaestio, quam intendebat in postremo, est dimissa.