D.d. motus enim est actio non perfecta &c. i. & causa, propter quam isti motui contingit transmutatio & alteratio, illi autem non, est quia iste motus, cui accidit transmutatio, est actio non perfecta, & via ad complementum. ille autem est actio perfecta, immo complementum. Et quasi intendebat quod, cum ita sit, motum esse actionem imperfectam, accidit ei propter materiam, non secundum quod est actio. Et cum hoc accidit actioni, necesse est aliquam actionem esse liberatam ab hoc accidente. quod enim accidit alicui per accidens, necesse est vt non sit ei secundum quod est. &, si non fuerit ei secundum quod est, necesse est vt separetur ab eo. Et hoc, quod induxit hic, quasi est dissolutio quaestionis, maxime omnium quaestionum aduenientium in hac opinione. Potest enim aliquis dicere quomodo possumus imaginari receptionem in substantia non mixta cum materia: cum declaratum est quod causa receptionis est materia. Et quasi innuit dissolutionem, dicendo quod materia non est causa receptionis simpesrstur, sed causa receptionis transmutabilis scilicet receptionis huius entis indi uidualis. vnde necesse est vt illud, quod non recipit receptione indiuidua li, non sit materiale aliquo modo. & sic non remanet locus quaestioni. Et cum declarauit modum consimilitudinis inter sensum & intellectum, in hoc modo passionis, & motus scilicet quod in vtroque est actio perfecta, incoepit notificare consimilitudinem inter sentire & intelligere, & d. Sentire igitur simi le est vt tandum dicatur verbis, & vt intelligatur per intellectum, i. & hoc, quod sentire sit per se actio perfecta, & sine tempore, & absque eo quod precedat ipsum actio diminuita, simile est ad intelligere intentionem intellectam, quando illa intentio pronunciatur ab aliquo scilicet quia fit ab hoc actio perfecta, absque eo quod praecedat ipsum actio diminuta. & quasi intendit cum hoc declarare causam, propter quam intellectus intelligit sine tempore.