D. d. Et non rememoramur, &c, haec est quaestio circa intellectum agentem, secundum quod copulatur nobis, & intelligimus per illum. Potest enim quis dicere quod, cum intellexerimus per aliquod aeternum, necesse est vt intelligamus per illud idem post mottem, sicut ante. & dixit respondendo quod intellectus iste non copulatur nobis, nisi mediante esse intellectus materialis generabilis & corruptibilis in nobis: &, cum iste intellectus fuerit corruptus in nobis, neque rememorabimur. Eorte igitur Alex. ita exposuit hoc capitulum: licet non viderimus expositionem suam in hoc libro. Themistius autem intelligit per intellecundum, qui est in potentia, intelsecundum materialem abstractum, cuius esse demonstratum est. Et intelligit per intellecundum, cuius fecit comparationem cum hoc intellecundum agentem, secundum quod continuatur cum intellu, qui est in potentia, & hoc quidem est intellectus speculatiuus apud ipsum. Et, cum dixit. & non quandoque intelligit, & quandoque non intelligit. intelligit agentem, secundum quod non tangit intel secundum materialem. Et, cum d. Et, cum fuerit abstractus, est quod est tantum non mortalis, intendit intellectum agentem, secundum quod est forma intellectui materiali. & hoc est intellectus speculatiuus apud ipsum, & erit ista quodo contra intellectum agentem, secundum quod tangit. intellecundum materialem: & est speculatiuus, secundum quod est forma intellectui materiali: & hoc est intellectus speculatiuus. Sed, cum dixit. Et non rememoramur. dicit quod remotum est vt ista dubitatio ab Arist. sit circa intellectum, nisi secundum quod intellectus agens est forma in nobis. Dicit enim quod ponenti intellectum agentem esse aeternum, & intellectum speculatiuum esse non aeternum, non contingit haec quod scilicet quare non rememoramur post mortem, quod intelligimus in vita. Et est, sicut dxit. ponere enim istam quodnem circa intellectum agentem, secundum quod est adeptus: vt Alex. dicit, temotum est. Scientia enim existens in nobis in dispositione adeptionis aequiuoce dicitur cum scientia in nobis existente per naturam, & discliplinam. Ista igitur quodo, vt apparet, non est nisi in scientia existente per naturam. Impossibile est enim vt issa quod sit nisi circa cognitionem aeternam, existentem in nobis, aut per naturam, vt dicit Themistius, aut per intel lecundum adeptum in postremo. Quia igitur haec quod apud Themist. est circa intellecundum speculatiuum, & initium sermonis Arist. est de intellectu agente, ideo opinatus fuit quod intellectus speculatiuus est agens apud Arist. secundum quod tangit intel secundum materialem. Et testatur super omnia ista ex hoc, quod dixit in primo tracta tu de intellu speculatiuo. Eecit enim illic eandem quodnem, quam hic: & difsoluit eam per hanc eandem dissolutionem. Dicit enim in principio istius libri. Intellectus autem videtur esse aliqua substantia exis in re, & non corrumpi. quoniam, si corrumnperetr, tunc magis esset hoc apud fatigationem senectutis. Et postea dedit modum, ex quo possibile est vt intellectus sit non corruptibilis, & intellige re per ipsum erit corruptibile, & dixit. Et formare per intellecndum, & consydera re sunt diuersa: ita quod intus corrumpetur aliquod aliud, ipsum autem in se nulla habet occasionem. Distinctio autem & amor non sunt cemamae illius: sed istius, cuius est hoc secundum quod est eius. Et ideo etiam, cum iste corrumpetur, non rememorabimur, neque diligemus. Themistius igitur dicit quod sermo eius in illo tractatu, in quo dicit, intellectus autem videtur esse substantia aliqua existens in re, & non corrumpi, idem est cum illo, in quo dixit hoc. & cum fuerit abstractus est quod est tantum non mortalis, aeternus. & quod dixit hic, & non rememoramur, quia iste est non passibilis. & intellectus passibilis est corruptibilis. & sine hoc nihil intelligit, idem est cum eo, quod illic dixit scilicet & formare per intellectum, & consyderare diuersantur, &c. Et dixit perper hoc quod intendebat hic per intellectum passibilem partem concupiscibilem animae. ista enim pars videtur habere aliquam rationem. auscultat enim ad concedendum illud, quod respicit anima rationalis. Nos autem, cum videmus opinionem Alex. & Themistit esse impossibiles, & inuenimus verba Arist. manifesta secundum nostram expositionem, credimus quod ista est opinio Arist. quam nos diximus, & sunt verba in se uera. Qnam autem verba eius apparentia sunt in hoc capitulo declarabitur sic. Cum enim dixit. Et iste intellectus etiam est abstractus, non mixtus neque passibilis, loquitur in intellectu agente. & non possumus aliud dicere. & haec particula etiam ostendit alium intellsecundum esse non passibilem, neque mixtum. Et similiter comparatio inter eos est, vt manifestum est, secundum quod est inter intellsecundum agentem & intellecndum materialem, secundum quod intellectus materialis communicat agenti in multis istarum dispositionum. & in hoc conuenit nobiscum Themistius & differt Alex. Et, cum dixit. Et quod est in potentia, est prius tempore in diuiduo. potest intelligi per tres opiniones eodem modo. Secundum enim nostram opinionem, & Themistii, intellectus, qui est in potentia prius com tinuatur cum nobis, quam intellectus agens. & secundum Alex. intellectus, qui est in potentia erit prior in nobis secundum esse, aut generationem, & non secundum continuationem. Et, cum dixit. vniuersaliter autem non est neque in tempore, loquitur de intellectu, qui est in potentia. quoniam, cum fuerit acceptus simpliciter non respectu indiuidui, tunc non erit prior intellectu agente aliquo modo prioritatis, sed posterior ab eo omnibus modis. & iste sermo conuenit vtrique opinioni, scilicet dicenti quod intellectus, qui est in potentia, est generabilis, aut non generabilis. Et, cum dixit. neque est quandoque intelligens, & quandoque non intelligens. impossibile est vt iste sermo intelligatur secundum suum man festum, neque secundum Themistium, neque secundum Alex. Quam hoc verbum est, cum dixit, neque quandoque est intelligens, & quandoque non intelligens, secundum eos refertur ad intellectum agentem. sed Themistius, sicut diximus, opinatur quod intellectus agens est speculatiuus, secundum quod tangit intellectum materialem. Alex. autem opinatur quod intellectus, qui est in habitu, & est speculatiuus, est alius ab intellectu agente, & hoc oportet credere. Artificium enim aliud est abartificiato & agens aliud ab acto. Secundum autem quod nobis apparuit sermo, est iste secundum suum manifestum: & erit illud verbum, est, relatum ad propinquissime dictum: & est intellectus materialis, cum fuerit us actu simpliciter, non in respectu indiuidui. Intellectus enim, qui dicitur materialis, secundum quod diximus, non aceidit ei vt quandoque intelligat, quandoque non, nisi in respectu formarum imaginationis existentium in vnoquoque indiuiduo, non in respectu speciei. v. g. quod non accidit ei, vt quandoque intelligat intellectum equi, & quandoque non, nisi in respectu Socratis, & Plaronis. simpliciter autem & respectu speciei semper intelligit hoc vniversale: nisi species humana deficiat omnino. quod est impossibile. & scund hoc sermo erit secundum suum manifestum. Et, cum dixit. vniuersaliter autem non est neque in tpere, intendit quod intellectus, qui est in potentia, cum non fuerit acceptus in respectu alicuius indiuidui, sed fuerit acceptus simpliciter, & in respectu cuiuslibet indiuidui, tunc non inuenitur aliquand intelligens & aliquando non, sed semper inuenitur intelligens. Quemadmodum intellectus agens, cum non fuerit acceptus in respectu alicuius indiuidui, tunc non inuenitur quandoque abstrabens, & quandoque non abstrahens: sed semper inuenitur abstrabere, cum acceptus fuerit simpliciter. idem enim. modus est in actione duorum intellectuum. Et secundum hoc, cum dixit. Et, cum fuerit abstractus, est illud, quod est tantum non mortalis, intendit. &, cum fuerit abstractus secundum hunc modum, ex hoc modo est tandum non mortalis, non secundum quod accipitur in respectu indiuidui. Et erit sermo eius, in quo dixit. Et non rememoramur, &c. secundum suum manifestum. Contra enim hanc opinionem surgit quaestio perfecte. Dicet enim quaerens. Cum intella communia sint non gnerabilia, neque corruptibilia secundum hunc modum, quare non rememoramur post mortem cognitionum habitarum in hac vita. Et dicetur dissoluendo, quia rememoratio fit per virtutes comprehensiuas passibiles scilicet materiales: & sunt tres virtutes in homie, quarum esse declaratum est in Sensu & sensato scilicet imaginatiua, & cogitatiua, & rememoratiua. istae enim tres virtutes sunt in homine ad praesentandam formam rei imaginatae, quando sensus fuerit absens. Et ideo dictum fuit illic quod, cum istae tres virtutes adiuuerint se ad inuicem, forte repre sentabunt indiuiduum rei, secundum quod est in suo esse, licet autem non sentiamus ipsum,