Deinde exposuit quid significat hoc nomen passio in intellectu, & dixit quod, in¬ tellectus est in potentia, &c. idest & ista intentio vniuersalis de passione in intellectu nihil aliud est, nisi quod est in potentia intellectum, non in actu, quousque intelligat. Et dicere etiam ipsum esse in potentia, est alio modo ab eis, secundum quos dicitur quod res materiales sunt in potentia. & hoc est quod diximus prius, quod intelligendum est hic quod haec nomina, scilicet potentia, & receptio, & perfectio modo aequiuoco dicuntur cum eis in rebus materialibus. Diuersitas enim istius intentionis, scilicet receptionis, quae est in intellectu, a receptione, quae est in rebus materialibus res est, ad quam ducitratio. Vnde non est opinandum quod prima materia est causa receptionis, sed causa receptionis transnutabilis: & est receptio huius singularis. causa autem receptionis simpliciter est ista natura. Et ex hoc modo fuit possibile quod corpora coelestia reciperent formas abstractas, & intelligerent eas: & fuit possibile vt intelligentiae abstractae T perficerentur per se ad inuicem. Et, si non, non esset possibile vt illic intelligeretur recipiens, neque receptibile. unde videmus quod illud quod est liberatum ab hac natura est, primum intelligens. Et ponendo istam naturam, dissoluetur quaestio dicens, quomodo intelligitur multitudo, & qnomodo intelliguntur multae ex formis abstractis, & intellectus idem est eis cum intellecto. Et, cum notificauit modum passionis in intellectu & quod aequiuoce dicitur in intellectu in rebus materialibus, incoepit dare ex rebus sensibilibus exemplum, per quod intelligitur ista intentio in intellectu materiali. &, licet non sit verum, tamen est via ad intelligendum. Et iste modus doctrinae necessarius est in talibus rebus, licet si thetoricus. Et dixit. Et quod accidit in intellectu, &c. i. & intelligendum est hoc, quod diximus de hac intentione vniuersali, scilicet passione, quae est in intellectu, quae est tantum receptio sine transmutatione, sicut recaptio picturae in tabula. Quemadmodum enim tabula non patitur a pictura, neque accidit ei ab hac transmutatio: sed tamtdum inuenitur in ea de intentione passionis, quod perficitur per picturam, postquam erat in potentia picta, ita est dispositio in intellectu materia li. Et hoc exemplum, quod induxit, valde est simile dispositioni intellectus, qui est in potentia, cum intellectu, qui est in actu. Quemadmodum enim tabula nullam picturam habet in actu, neque in potentia propinqua actui: ita in intelleetu materiali non est aliqua formarum intellectarum, quas recipit, neque in actu, neque in potentia propinqua actui. Et voco hic potentiam propinquam actui, dispositionem mediam inter remotam potentiam & postremam perfectionem, & hoc est vt non sit in eo intentio, quae sit in potentia intellecta. & hoc est proprium soli intellectui. Perfectio enim prima sentientis est aliquid in actu respectu potentiae remotae: & est aliquid in potentia respectu postremae perfectionis. Et ideo assimilauit Arist. primam perfectionem sensus Geometrae, quando non vtitur Geometria. scimus enim certe quod habemus uirtutem sensibilem existentem in actu, licet tunc nihil sentiamus. Declaratus est igitur modus consimilitudinis istius exem pli huic, quod dictum fuit ab Arist. in intellectu materiali. Dicere autem quod intellectus materialis est similis praeparationi, quae est in tabula, non tabulae secundum quod est praeparata, vt exposuit Alexand, hunc sermonen, falsum est. Praeparatio enim est priuatio aliqua, & nullam habet naturam propriam nisi propter naturam subiecti. & propter hoc fuit possibile vt praeparationes diuersentur in vnoquoque ente. OAlex. reputas Aristo. intendere demonstrare nobis naturam praeparationis tantum, non naturam praeparati: & non est natura istius praeparationis, propria ei, si fuerit possibile cognosci sine cognitione naturae praeparati: sed naturam praeparationis simpiecitur in quocunque sit. Ego autem verecundor ex hoc seratione, & ex hac mirabili expositione. Si enim Aristo. intendebat demonstare naturam proparationis, quae est in intellectu per omnes sermones prae dictos in intellectu materiali, necesse est aut vt intendat demonstrare per eos naturam praeparationis simpliciter, aut naturam praeparationis proprie. Natura autem praeparationis proprie in intellectu impossibile est demonstrare sine natura subiecti: cum praeparatio propria vnicuique subiecto currit cursu perfectionis, & formae ex eo: sed oportet necessario per cognitio nem namae praeparationis scire nam praeparati. Et, si intendebat per illos ser mones demonstrare naturam praeparationis simpliciter, tunc illud non est id proprium intellectui. & omne hoc est perturbatio. Omnis enim praeparatio in eo quod est praeparatio vere dicitur nihil esse in actu ex eis quae recipit: & quod est non passibile: & vere dicitur esse non corpus, neque virtus in corpore: quomodo igitur possumus exponere illud, quid Aristoteles intendebat hic demonstrare nobis de natura intellectus materialis, illud, quod est commune omnibus recipientibus, scilicet in quibus est praeparatio ad recipiendum vnumquodque genus formarum, & non ad demonstrandum naturam praeparati per cognitionem naturae praeparationis proprie ei, T nisi intellectus materialis esse solum modo praeparatio sine aliquo subiecto: quod est impossibile. praeparatio enim ostendit praeparatum. Vnde Aristote. cum inuenit praeparatio nem, quae est in intellectu esse diuersam ab aliis, iudicauit praecise quod natura subieeta es differt ab aliis naturis praeparatis: & quod est proprium isti subiceto praeparationis scilicet ilicet intellectui, est quod non est in eo alia intentionum intellectorum in potentia, aut in actu. Vnde necesse fuit ipsum non esse corpus, neque formam in corpore. &, cum non fuerit corpus, neque virtus in corpore, non erit etiam formae imaginationis. illae enim sunt virtutes in corporibus, & sunt intentiones intellectae in potentia. Et, cum subiectum istius praeparationis neque est forma imaginationis, neque muxtum ex elementis, vt Alex. intendit: neque possumus dicere quod alia praeparatio denudetur a subiecto, recte videmus quod Thcophrastus, & Themistius, & Nicolaus, & alii Antiquorum Peripateticorum magis retinent demonstrationem, Arist. & magis conseruant verba eius. Cum enim intuerentur sermones Arist. & eius verba, nullus potuit ferre ea super ipsam praeparationem tantum, neque super rem subiectam praeparationi: si posuerimus ipsam esse virtutem in corpore, dicendo eam esse simplicem, & abstraetam, & non passibilem, & non mixtam corpori. Et, si islud non esset opinio Aristote. oporteret opinanari eam esse opinionem veram, sed propter hoc, quod l dico, nullus debet dubitare quin ista sit opinio Arist. Omnes enim hoc opinam tes non credunt nisi propter hoc, quod dixit Arils. quoniam ita est difficile hocs adeo quod, si sermo Arist. non inueniretur in eo, tunc ualde esset difficile cadere super ipsum, aut forte impossibile, nisi inueniretur aliquis talis, vt Arist. credo enim quod iste homo fuerit regula in natura, & exemplar, quod natura inuenit ad demonstrandum vltimam perfectionem humanam in maerijs. Et forte opinio attributa Alex. fuit ficta ab eo solo: & in tempore eius erat inopinabilis, & abiecta ab omnibus. Et ideo videmus Themistium dimittentem eam omnino, & fugere eam, sicut cauentur inopinabilia. Et est contrarium ei, quod contingit modernis. nullus enim est sciens, & perfectus apud eos, nisi qui est Alexandreus. & causa in hoc est famositas istius viri. & quia credimus, & vere scimus quod fuit vnus de bonis expositoribus. licet Alfarabius, cum hoc quod maximus erat in istis, sequitur Alexam. in hac intentione: & addidit huic opinioni quoddam inopinabile. In li. enim de Nichomachia videtur negare continuationem esse cum intelligentiis abs stractis: & dicit hanc esse opinionem Alex. & quod non est opinandum quod finis humanus sit aliud quam perfectio speculatiua. Auempace autem ex posuit sermonem eius, & dixit quod opinio eius est opinio omnium Peripateticorum scilicet quod continuatio est possibilis, & quod est finis. Et forte haec est vna carum, perper quam videmus quod consuetudo, & mos plurium dantium se Philo sophiae in hoc tempore sunt corrupti. & hoc habet alias causas non latentes consyderantes in Philosophia operatiua.