CVm compleuit sermonem de virtute imaginatiua, quae sit, & quare, incoepit perscrutari de rationabili, & quaerere in quo differt ab aliis virtutibus comprehensiuis, scilicet virtute sensus & imaginationis. & hoc in prima & vltima perfectione, & in actione & in passione propria :a cum necesse est vt uirtutes diuersae: diuersentur in his duobus. Et, cum in his duobus fuerint diuersae, manifestum est quod necesse est vt, diuersentur in qualitate actionis, si fuerint actiuae: aut passionis, si passiuae: aut in vtroque: si vtrunque. Et, quia intentio eius est talis, incoepit primo demonstrarti quod esse istius virtutis, scilicet ipsam esse diuersam ab aliis virtutibus animae, manifestum est per se: cum per hanc virtutem differat homo ab pliis animalibus, vt dictum est in multis locis: & quod hoc, quod est dubium, vtrum differat ab aliis virtutibus in subiecto, lsicut in lintentione, aut tan¬ tum differat in intentione, non est necessarium ad praesciendum in hac per serutatione: sed forte ex hac perferutatione declarabitur quomodo. Et dixit. De parte autem animae, &c. idest pars autem animae, qua comprehendimus comprehensione, quae dicitur coguoscere & intelligere, cum manifestum est esse diuersa ab aliis virtutitibus, & ignorarae primo vtrum differat ab aliis virtutibus animae subiecto, & intentione, ut Plato, & alii dicebant quod subiectum istius virtutis in corpore aliud est a subiecto aliarum: aut non differt ab aliis in subiecto, sed tantum in intentione, non nocet in hac perscrutatione, quam intendimus, modo perscutandum est de differentia, qua ista virtus differt ab aliis.