Primum quidem congruum fuit illud tempus dispensationi, quoniam tempus fuit figurae ; et quoniam Christus generare debebat liberos et filios per Baptismum, et in Ecclesia catholica et in haereticis diverticulis : ideo in figura debuit praecedere Matrimonium sive generatio ex libera et ex ancilla. Et rursus, quoniam in ter illos qui ab haereticis baptizantur, quidam haeresim sequuntur, quidam ad Ecclesiam revertuntur, ideo utriusque figura praecessit : primi in Ismaele, de quo dictum est Genesis 21, 10 : Ecce ancillam et filium eius ; secundi in ancillis Iacob, quarum filii sunt inter liberos computati. Hoc habetur ab Augustino, in libro De Baptismo. Fuit ergo temporis congruitas. Fuit etiam necessitas, quia pauci erant Deum colentes ; et ut cultus divinus non periret, necesse fuit ut filios multiplicarent ; et contigit quod uxores steriles haberent : ideo necessitatem habuerunt tunc plures nabere. Fuit etiam utilitas, quia filii erudiebantur a parentibus et mores patrum servabant ; et ideo, quanto plures, tanto cultus Dei erat celebrior, et ideo erat tunc utile multos procreare. Fuit etiam honestas, quia non affectu libidinoso, sed casto, non affectu adulteri, sed mariti etiam concubinas cognoscebant. In cuius rei testimonium de Abrabam dicitur quod non ipse accepit ancillam, sed uxori obedivit et ei in ea debitum reddidit et affectu viri cognovit ; et ideo dicitur Genesis 16, 2, quod Sara dedit Agar in uxorem Abraham, non quia fuerit uxor, quia postmodum fuit eiecta, sed ut significetur quod eo affectu eam cognovit quo et uxorem. Unde Augustinus, XVI De civitate Dei, vocat virum feminis viriliter utentem, uxore temperanter, ancilla obtemperanter, nulla intemperanter.