Sed istis adhuc non obstantibus, teneo illud quod prius quod conceptus concretus sapientiae praedicatur 'in quid', id est, per se primo modo de conceptu deitatis concreto vel de A vel de pro nomine denominativo illius rei, quae Deus est, quae supponitur esse simpliciter simplex, ita quod idem simpliciter simplex sit personae[?] individuum omnium conceptuum abstractorum positivorum et mere abstractorum verisimilium de Deo aut enim hoc vel a est individuum per se cuiuslibet talium, et tunc hoc vel A per se est significatum cuiuslibet talium, quia generaliter quodlibet superius positum et mere absolutum est per se signum cuiuslibet sive per se individui vel enim cuiuslibet vel nullius aut hoc vel A non est per se individuum cuiuslibet talium, et tamen quilibet et alium habeat Deum vel aliud in Deo pro suo per se individuo, igitur ordinare aliud per se individuum alterius vel aliquod non formaliter idem in re Deo vel formaliter distinctum, cuius oppositum est probatum in praecedenti quaestione, scilicet, quod sapientia divina non plus distinguitur vel habet coM?lentum[?]que non identiatem a parte rei a deitate quam deitas a deitate vel sapientia a sapientia, igitur oportet ponere quod idem penitus sit per se individuum, et per consequens per se significatum cuiuslibet talium, sed illud quod aeque est per se individuum multorum conceptuum abstractorum et aeque per se significatur per quaelibet illorum aeque essentialiter denominabitur a concreto unius talium, sicut ab alio. Igitur sicut A vel haec est per se primo modo Deus vel ens vel spiritus[?], ita erit per se primo modo sapiens vel intelligens vel volens ex quo n[?non?] A non est minus essentialiter sapientia vel intellectio vel volitio quam deitas vel entitas vel spiritus, nec minus per se significatur per talia abstracta non minus per se erit sapiens quam vivens vel ens vel Deus, nulla enim ratio poterit assignari quare non.