Item omnis talis conceptus abstractus est quidditativus respectu cuiuslibet sui per se individui a quibus est immediate abstractabilis vel habet signum eorum commune, sed conceptus sapientiae est sic immediate abstractabilis a sapientia creata et a sapientia increata praesentibus vel visis. Et similiter conceptus intellectionis, et sic de similibus mere absolutis et abstractis tamquam commune quoddam transcendens a suis per se contentis, igitur est conceptus quidditativus respectu utriusque. Maior patet, quia non est maior ratio quod sit quidditativus unius eorum quam respectu alterius, ex quo utrumque eorum est per se individuum seu singulare suum aeque, sicut albedo ingenerado[?] sunt per se individua conceptus coloris. Minor patet, quia, ex tertio praesupposito, conceptus sapientiae est communis Deo et alicui creaturae sicut et conceptus entitatis sibi et omnibus creaturis, igitur est abstrahibilis ab eisdem Deo, scilicet, et creatura illa, quae est sapientia quaedam. Et istud confirmatur, quia ideo deitas vel haec demonstrata deitate est per se primo modo et essentialiter entitas. Et ulterius, haec est per se vera: 'deitas est entitas, et omnis deitas est entitas', et non e converso; vel quia illud commune entitas mere absolutum et abstractum habet hoc pro suo per se individuo, igitur, pari ratione, erit hoc per se et essentialiter sapientia demonstrato illo in Deo, cui sicut uni eius per se individuo convenit hic commune sapientia. Aliquid enim in Deo quantumque illud fuerit est ita essentialiter sapientia, sicut qualitas in mente angeli est essentialiter sapientia. Et tunc potest sic argui: aliquod quod est Deus est essentialiter et 'in quid' sapientia et nihil nisi haec demonstrata deitate, igitur deitas est essentialiter et 'in quid' sapientia. Et ultra quod, si sit praedicato directa et termini[?] apti ad 'perseitatem' illam imprimendam, haec erit vera 'in quid', id est per se primo modo, 'deitas est sapientia'.