¶ Et confirmatur illud per supradictam quia si omnia eadem manifestant quae prius et praecise eadem sicut ponuntur in casu proposito et quod nec deus aut potentia nec obiectum nec aliquid in potentia esset aliquid noviter nec aliquid noviter destruat non est in proposito assignare quare illud quod ante fuit cognitio vel dilectio vel delectatio fiat noviter non delectatio vel cognitio vel dectatio ipsa uniformiter manente et potentiae inhaerente sicud ante cum in proposito sic denominatio ab intrinseco sicut et actum fuit supra secus autem esset si daretur quorumdam evasio quod obiectum destrueretur et ideo actus cessaret esse visio quo tamen falsa est cum a deo videantur quae non sunt etc Si tum qualitas ista remaneat quae prius erat visio vel si daretur quod cognitio praesupposita delectioni destrueretur quae tamen evasio non esset vera quia delectatio est cognitio ex primo distinctione primi sed sic non est in proposito quia licet possibile sic quod non sic aestimatio sicut prius secundum dictam responsionem tamen eadem res manet eadem secundum illam responsionem et tamen etiam ista evasio quam hic tangit firaf scilicet quod nunquam voluntas vult per aliquem actum nisi quando voluntas est causa efficiens illius non solum subiectiva et sic est de intellectione et visione quod et si esset subiective in intellectu non esset visio nisi intellectus active principaret ipsam sine dubio aliquo haec evasio sufficienter evaderet argumentum de transitu a contradictorio ad contradictorium sive de transitu eiusdem propositionis a veritate ad falsitatem tamen evasio ipsa simpliciter falsa est quia tunc deus de omni potentia sua non posset facere quod alia potentia sensitiva vel intellectiva cognosceret vel appareret ipsa nihil efficiente quod non videtur verum quia etiam secundum commentatorem ut alias aliter contra eum intelligere non est nisi intellectionem recipere quia tamen tunc alibi arguit contra simile de non amico fieri posset amicus sine muttatione voluntatis contra augustinum libro de trinitate capitulo ultimo tum quia non est de ratione intellectionis vel volitionis quod ipsa efficiatur a cognoscente ad hoc quod ipsa sic cognitio sicut patet de cognitio divina quae a nullo efficitur secundum veritatem et de augementa secundum philosophos non efficitur a cognoscente per eam secundum est substantia intelligentiae secundum philosophos tum etiam quia entitates mansive essent tunc plures passiones et non in continuo de praesente ab intellectu adhuc ut sint cognitiones quando essent cognitiones sed cum intellectus sit causa activa mere naturalis non habet in potestate sua quod ante agat et nunc non agat rem sine eius actuali actione naturaliter mansiva non plus quam edi?tor potest iterum efficere iam donum factam prius non destructa sed manifestatem dum manet tum quia dato quod sit evasio non sufficeret ad propositum quia licet intellectus posset nunc quantitatem in se continue manifestantem principiari et non nunc tamen si principiat platone principiat et secundum ultimum potentiae suae exactione ergo intellectus qualitas in intellectu non poterit manere cognitio dei vel visio dei et cum cessare esse cognitio quia beatitudo perpetuabitur per actionem enim intellectus intellectus tantum agit istam qualitatem et non facit ulteriori factione eam esse cognitionem istius alioquin posset eam facere et tamen quod nullius esset cognitio igitur