Primo igitur potest obici sic quod deus sit mutabilis secundum se contra secundum conclusionem de mutabilitate tertio modo dicta: quia Deus est primus motor, aut igitur movet modo naturae aut libere. Si modo naturae, cum non semper moverit secundum fidem, immo "in principio creavit caelum et terram", sequitur quod non semper caelum poteuerit movere nec creature, quia omne actum mere naturaliter sine concursu principii libere agentis vel moventis agit secundum ultimum potentiae suae. Et per consequens, si potuerit agere et non prius egit, igitur non est Deus primus motor modo naturae, quin ipse sit mutatus vel mutabilis, igitur si est primus motor ipse movet libere et contingenti libertate. Sed hoc videtur falsum, quia tunc posset omne mobile, immo omnia mobilia movere libere si vellet. Consequens falusm, ut videtur, quia volo tunc quod sint hic duo mobilia aequalia per omnia et incipiant simul moveri super spatia aequalia. Et sit unum A, et aliud B, et volo quod Deus moveat A et B per istum modum quod tum A praecise pertransiverit unam partem proportionalem sui spatii, id est, primam eius mediantem[?] et prima mediantem residui, et cum A duas B quattuor, et sic deinceps semper duplo plures donec totum utrobique spatium sit pertransitum. Et tunc quaero, utrum A prius pertingeret ad terminum sui spatii quam B vel tardius vel simul. Si B citius contra accipio simul primum instans in quo B pertransiverit suum spatium; et quaero utrum in illo instanti sit verum dicere quod A pertransiverit partes proportionales infinitas illius ordinis aut non. Si sic, igitur est in fine, sicut et B. Si non, igitur solum finitas, et si hoc cum B praecise per casum praecedat A secundum duplo plures partes proportionales illius ordinis, igitur B solum pertransivit partes proportionales finitas illius ordinis. Consequens falsum, si pertransiverit in illo instanti totum spatium.