Articulus 4

Quartus articulus quartus articulus est V: Quod Deus non dicitur mutari propter hoc: quod est in loco in quo non fuit. solvere argumenta ad primum, cum probatur quod Deus est mutabilis quia potest esse ubi non est.

Ad illud respondebit in secundo seriosius pro nunc dico quod consequentia non valet, quia quod potest esse si non est non per positionem eius cum loco nullo[?] modo[?], sed per positionem talis loci vel situs cum Deo[?] non propter hoc est secundum locum mobile. Verbi gratia adnihilando omnia corporea in meo et solo angelo non moto reservato et repositis corporibus angelis non moveretur vel possum dicere quod Deus est non solum intra ambitu caeli, sed etiam est extra caelum ubicumque potest esse aliquid et ubi de facto nihil est nisi Deus licet illud non posset per verba a parta et vera de vi sermonis exprimere hoc tamen unum vere possum dicere, ut alias declarabo.

Et istud principale argumentum satis ad hoc cogit quod nusquam de est vel ab est Deus, ubi aliquid esse potest nec intra caelum nec extra nec sua immensitas hoc permittit.

Ad secundum dico supposita divisione Augustini in argumento de hiis quae secundum accidens dicuntur de aliquis quod ista consequentia non valet de Deo dicitur aliquid secundum accidens, igitur Deus est mutabilis et hoc sumpto antecedente ad sensum verum concessum a magistro et augustino sicud ibi exprimitur.

Et cum probatur consequentia quod secundum Augustinus in Deo nihil secundum accidens dicitur, quia nihil in eo est mutabile dico quod non dicit quod propter illam causam nihil secundum accidens dicitur de Deo, sed quod in Deo nihil nihil secundum accidens dicitur et sic est consequentia Augustini valde bona, sed non ad propositum et praeter hoc et si dicerent quod nihil de Deo secundum accidens dicitur etc., glosaretur de accidente quod est forma inhaerens alicui subiecto non aut quod non inhaeret alicuius subiecto, sed est quod dam[?] accidentis probabile de ipso vel potius per accidentale praedicatum expressibile sicut accidit Deo creare vel dominum[?] esset, et sic de similibus quando[?] secundum substantiam suam Deo conveniunt[?], id est, non essentialiter sed temporaliter et accidentaliter ex hoc quod habet servum vel creaturam ab ipso producta de nihilo et similia sicut accidit minimo esse praetium vel pignus, sicut exemplificat Augustinus.

Ad ad reductiones primam reductionem de minimo bene concedere est quod in illo casu non oportet fieri mutationem aliquam secundum formam receptam, tunc in minimo vel tunc in quovis tamen omni praesupposito huius statuto regali fuit[?] minimus noviter praetium vel certi valoris licet mutatio praecessit[?] in sic volente eet sic statuente, sed tamen incipit fieri praetium non oportet ibi mutationem fieri in minimo vel alio nisi motum localem caeli et transitum temporis stante statuto regio in suo robore et quia statutum illud ordinavit quod ad transitum temporis fieret praetium.

Per X: Quomodo de non amico Dei potest alius amicus Dei et e contra nulla mutatione factam in quocumque. idem ad secundum reductionem de noviter facto amico de non amico et non amico de amico. Dicendum quod licet homo fiat de non amico amicus et e contra sine mutatione ut ibi exprimit augustinus tamen dicendum qoud secus est de Deo de quo loquitur Augustinus et aliis quia nec Deus incipit amare amore sibi inhaerente et si faceret mutaretur ulterius, igitur dico quod Dei statutum quo disposuit punire perseverantem in delectione vel cogitatione morosa ultra certum tempus secundum sufficientiam naturalem suam concessam unicuique ad abiciendum huius deordinationem sufficit ad hoc ut sit dignus pena aeterna cum non expediat se de tali illecebra infra limites temporis praefiniti ita quod transicus temporis illius sibi praesti?ci a Deo cum alis praetactis; puta negligentia et concessu interpraetativo vel huius hic sufficiunt et ista eest in casu de differen te exsecutionem praecepti ultra limitens temporis praesci?tum transitus enim temporis sufficit ibi cum reliquis ante tactis manentibus uniformaliter tunc et prius ut de amico Dei fiat non amicus

Ad tertium Y: Secundae[?] praedicata Christo conveniunt per communicationem idiomatum et quae non et qui est communicatio idiomatum. de Christo Deo et homine, qui materialiter[?] movebatur, responsum est satis in personae conclusionis quartae, ubi dixi quod licet Dei filius proprie et vere et non per communicationem idiomatum sit homo et animal et corpus animatum, tamen per communicationem idiomatum communes actiones et passiones proprie dictae et similiter omnes motiones locales sive activae sive passivae exprimantur, quae immediate competebant naturae christi humanae et supposito aeterno absolute sine ulteriori modificatione adverbialiter verissime competebant, quia iste primo et principaliter istius naturae erant, sed mediante illa erant supposito in quo ista natura hypostatice subsistebat priores autem sermones cum dicitur Dei Filius est homo vel humanatus vel incarnatus et sic de similibus non conveniebant sibi per communicationem idiomatum, sed proprie et vere, ita vere et proprie sicut homo est albus ab albedine sibi unica vel sicut corpus quod est altera pars hominis est vere et proprie animatus ab anima sibi unica per modum formae quamvis ista ab unione omnino alterius rationis causa aut quod haec non per communicationem idiomatum est haec, quia nota S communicare idiomata est praedicata uni primo et immediate conveniens alteri secondario et mediantius convenire, sicut disgregare vel videri quod primo convenit album huius subiecti mediante et secondario tribuitur subiecto eius, et sicut a qua dicitur tale fre[??] quando calor ipsam informans calefacit sed sic non est de praedicatis istis homo, humanatum, incarnatum, et similibus dictis de Deo Filio, quia ista non primo et immediate conveniunt in Christo alteri et per illud aliud Filio Dei, quia tale alterum non esst assignare nisi humanitatem sumptam et constat quod ista nec est homo nec animal nec humanata nec incarnata, sed primo et immediate conveniunt hic ibi Filio Dei et sunt sibi idiomata et nullo modo naturae assumptae, sed actiones et passiones sive secundum locum sive secundum formama humanitatis assumptae taliter Dei Filio congruebant, quia istae sunt primo et immediate idiomata praedicata convenientia illi naturae et ista mediante communicantur supposito in ipsa personaliter subsistente et illud, ita est simplex et imperceptibilis et in compositum modo praeexposito, sicud aeternaliter existebat, licet A compositis et divisibilibus concretive vere denominetur

Dices nihil moritur in compositum, quia mors est separatio partis a parte in composito moriente, sed Dei Filius visis vere moriebatur, igitur vere fuit compositus

Dicendum Z: In quo sensu dicatur Christus passus crucifixus est mortuus. quod si Dei Filius qui verissime pro nobis morutuus est et passus ista immediate et ita proprie fuisset mortuus, sicut corpus quod erat pars assumptae humanitatis vel ipsa assumpta humanitas valeret contra nunc non valet sic, quia sensus est Christus vere mortuus fuit, id est, Christus subsistebat in carne vere mortua per carentiam vitae prius eam vivificantis vel animantis et cum hoc stat vera summa et aeterna simplicitas, quia simplici uniri potest compositum et ne de modo videat in huius expositionibus dixisse aliquid probo quod dixi testimoniis aliorum unde ambrosius ut recitat magister libro 3 distinctione 21, c. penultimo in fine emisit Christus spiritum, sed unde emisit ex carne et consequenter in principio capituli sequentis inquirens per quod modum mortuus est Christus Dei Filius dicit recedente, inquit, anima mortua est Christus caro, et quia caro mortua est mortuus est Christus, sicut enim mortuus dicitur Deus quando mortuus est homo, ita mortuus est homo quando mortua est caro separatio animae mors terranis[?] fuit propter carnem, igitur Verbo unicam quae mortua est dicitur Deus mortuus et propter carnem et animam quae utraque dolorem sensit dicitur Deus passus cum Dei vita omnis doloris exsors[?] existebat hoc iste.

Hoc probat ibi Magister per Augustinus dicentem quicquid passus est homo non potest dici non passus Deus, quia Deus erat homo. Et quare hoc sit statim declarat quomodo non potes Pater non dicere non te passum iniuriam si vestis tua conscindatur quamvis vestis tua non sit tu multo magis, igitur quicquid patitur caro unica verbo dici debet pati Deus licet Verbum non mori nec corpori nec mutari potuerit sed quicquid horum passus est in carne passus est haec iste.

Item de hoc Ambro in libro IVo de Spiritu Sancto, ut quid, ubi caro patiebatur manens in terrane[?[ Verbum in se per corporis assumptionem inferebat referebat , ut pat diceretur, quia caro patiebatur sicut Scriptum est Christo, igitur in terrane[?] passo hic, inquit Magister magister[?] docetur qua ratione deus vel Dei Filius passus vel mortuus dicitur non, quia mortem senserit inquantum Deus est, sed quia caro ei unica mortua est.

S?m[?] quam rationem dicit Augustinus in expositione symboli, ut ibi totatur[??] vel in Sermone de fide, si quis dixerit atque crediderit Filium dei Deum passum anach?ea[?] sit cuius dicit causam ex qua intelligentia sumenda est aperiens subdit, si quis dixerit quod impassione dolorem senserit[?] Filius dei deus et non caro tantum cum anima quam sibi acceperat anathema sit haec ubi supra.

Et certe quod sermo quo fides dicit Dei Filium passum et mortuum non est ita proprius, sicut est verus, ideo sumendo ex una parte ad sermonis veritatem et ex alia dici potest quod mortuus est Deus et non mortuus passus est Dei Filius et non passus passa est secunda persona et non passa crucifixum est verbum et non crucifixum secundum alteram naturam passus est secundum alteram impassibilis, quia secundum ambo[?] et ibi adducitur Dei X[?] Filius Christus et natus ex virgine idem patiebatur et non patiebatur moriebatur et non moriebatur sepeliebatur et non sepeliebatur resergebat[?] et non resergebat resergebat secundum terranem[?], quia mortua fuerat non secundum verbum, quia apud Deum semper manebit haec ibi.

Mortem, igitur ut dicitur ibidem 22 c. 3 Dei Filius et in anima non pertulit et in maiestate[?] non sensit, sed tantum pertitudine[??] infinita[?]tis rex gloriae crucifixus est haec ibi. Et ista sufficiant de hoc puncto haec dixerum contra illos, qui unr[?] imaginari quasi Dei Filius deveniter[?] unumque quod si esset homo et quod illud quod si deponeretur esset homo devenerit Deus et secundum istam fantasiam[??] dicunt[?] consequenter Deum humanatum eet compositum, etc., sicut de assumpta humanitate quibus hoc concedit quod scilicet sit composita