Responsio ad secundum rationem principalem

Sed responsio huic aequivomodi responderi praeter, ut videtur sicut ipsemet Augustinus ibidem respondet in primo c. 37: Quomodo igitur, inquit, obtinebimus nihil secundum accidens dici Deum nisi quia ipsius naturae nihil non accidit quo mutetur, sed ut ea sint accidentia relativa, quae cum aliqua mutatione rerum de quibus dicuntur accidunt? Sicut amicus relative dicitur, neque enim esse incipit, nisi cum amare coeperit; fit igitur aliqua mutatio voluntatis, ut amicus dicatur. Nummus autem praetium relative dicitur, nec tamen mutatus est cum esse coeperit, neque cum dicitur pignus et si qua sunt similia. Si igitur nummus potest nulla sui mutatione totiens dici relative ut neque cum incipit dici, addatur, neque cum desinit aliquid ei diminuatur vel forma qua nummus est mutata mutationis in aliquo fiat, quanto facilius de ista incommutabili Dei substantia Deus accipere, ut ita dicatur relative aliquid ad creaturam, ut quamvis temporaliter incipiat dici, not tamen ipsi substantiae Dei accidisse aliquid intelligatur sed illi creaturae ad quam dicitur? Igitur vult dicere quod nihil dicitur de Deo secundum accidens, ubi hic exigeret ratio aliquam noviter inhaerere illi quod sit ad aliquid noviter referetur. Sed, ut videtur hoc, non oportet contingere, sed sufficit mutatio vel novit novitas alterius ad quod relative noiter et secundum accidens dicitur, sicut esse omne praetium accidit minimo taliter secundum accidens. Non enim oportet aliquid ab eo removere et quod nummus sit praetium secundum accidens patet per Augustinus V 10 de parvis, ubi dicit quod: in rebus creatis atque mutabilibus quod non secundum substantiam dicitur restat ut secundum accidens dicatur.

Argumentum contra hanc responsionem

Contra hanc responsionem potest argui sic minimus non potest fieri de non praetio praetium sine mutatione in minimo vel in alio sed non oportet mutationem fieri in alio ut de non praetio fiat praetium igitur in minimo maior videtur plana minorem probo quia rex potest hodie statuere ut minimus hic ad mensem et deinceps tantum valeat vel tantum et non plus quod si fiat in toto illo tempore medio minimus non est praetium tanti valoris et ex tunc est et non oportet ponere in alio a minimo in instant quo sic fit praetium quia nec in rege nec in plebe quia ex isto quod nunc sit statuitur sine alia mutatione erit tunc praetium igitur

Praeterea, sicud sicut dicit dicta auctoritas de non-amico non fit amicus sine mutatione illius, qui noviter fit amicus, vel nisi in illo vel in alio fiat mutatio, igitur Deus non potest fieri amicus de non-amico quin Deus vel alius mutetur. Sed potest fieri amicus alicuius sine mutatione illius alterius, igitur in Deo cadet illi mutatio. Probo assumptum, quia Deus potest de amico alterius fieri non amicus cuius eius sine omni mutacione mutatione illius fiendi non amicus de amico ut probabo igitur pari ratione econtra assumptum probo quia capio aliquem habentem actum aliquem puta cogitationem vel delectionem de illecebra aliqua qui actus ex sola nimia a mora ceteris omnibus paribus fiat mortale peccatum perseveret ille in uniformi actu et dispositione cum aliis usque post aliis illud diu a quo actus retentus imputabitur[?] ad mortale iste in nullo mutatur in instanti vel tempore quo fit de amico non amicus secundum istum casum igitur vel hoc fiet sine omni mutacione mutatione contra auctoritatem praeallegatum augustini et processum ibi sequentem vel sequitur quod erit mutatio in deo quia desinit amare quem amavit sine medio quod est intentum igitur et cetera

Aliter potest idem assumptum probari dato quod deus modo ante praendium[?] det praeceptum alicui quod citra occasum solis aliquid faciat vel facere incipiat et iste cui praecipitur velit adhuc differre illius praecept ex secutionem quod bene diu potest sine culpa permaneat in tali uniformi modo voluntate usque diu post solis occasum modo et postmeridiem etiam deus erit ami cuius eius et in solis occasu et post usque quo peniteat non erit amicus eius et iste tamen de sint esse amicus non mutatur in aliquo igitur deus ut supra quod esset intentum

Item Deus Tertio ratio principalis est mutabilis, igitur non est immutabilis. Antecedens patet, quia Deus est homo, qui ascendit ad caelos et descendit ad inferios, qui fatigatus ex iterne, sedit super fontem, qui circuibat per civitates et castra qui levatus est in cruce et a multis aliis motibus movebatur igitur deus est vere mutabilis probo consequentiae nullum idem simplex et indivisibile est mutabile et in mutabile quia tunc idem simplex esset mutabile et non mutabile quia ex termino privatio sequitur terminus infinitus secundum philosophus primo