I, P. 1, Inq. 2, Tract. 1, Q. 5, Praeambulum

Sequitur quaestio de aequalitate personarum. Primo ergo quaeritur an sit aequalitas in divinis personis; secundo, utrum Filius sit aequalis Patri; tertio, utrum Spiritus Sanctus sit aequalis Patri et Filio; quarto, utrum una persona sit aequalis duabus; quinto, penes quae attenditur aequalitas in personis.

I, P. 1, Inq. 2, Tract. 1, Q. 5, C. 1 AN SIT AEQUALITAS IN DIVINIS PERSONIS.

Quantum ad primum sic obicitur: a. Augustinus, : Cum dicitur Filius a Patre etc., non ostenditur inaequalitas substantiae, sed ordo naturae. Si non inaequalitas, ergo aequalitas; ergo aequalitas est in divinis.

b. Item, in dicitur quod tres personae coaeternae sibi sunt et coaequales. Ergo sunt aequales ad invicem sive inter se.

Contra: 1. Dicit Philosophus: Proprium est quantitatis secundum eam aequale vel inaequale dici; sed in divinis personis non est quantitas, cum sit ibi summa simplicitas ; ergo nec aequalitas. 2. Item, omnis aequalitas supponit diversitatem; ubi igitur summa est identitas, nulla est aequalitas; sed in divinis personis e identitas; ergo non est ibi aequalitas.

3. Item, aequalitas dicit commensurati quorum, scilicet aequalium; sed ubi nitas, nulla est commensuratio; sed personis est infinitas; ergo non est ibi suratio; ergo nec aequalitas.

4. Item, in divinis non est reperire nisi et proprietates: essentiam in qua conver prietates in quibus distinguuntur; sed r sentiae non est in illis aequalitas, quia i moda sive summa identitas; neque ratior tatum, cum unius personae sint plures tates, alterius pauciores; nec ratione quia proprietates nihil addunt essentiae: ubi enim aliquid oritur ex aliquibus duobus ita quod ex neutro illorum, necesse est quod unum alteri addat.

Respondeo: Ad praedictorum intelligentiam notandum quod in iis inferioribus ex unitate in substantia causatur identitas, ex unitate in quantitate aequalitas, ex unitate in qualitate similitudo; unde identitas, aequalitas, similitudo dicunt relationes fundatas supra tria praedicamenta. Iuxta istam similitudinem, quoniam est significare divinam essentiam, ut substantiam et ut quantam et ut qualem, est ponere in divinis identitatem, aequalitatem et similitudinem; sed quantitas in divinis transit in genus substantiae et qualitas similiter, quia in divinis non est ponere nisi duo genera, scilicet substantiae et ad aliquid; aequalitas et similitudo dicunt relationes ut fundatas in substantia.

[Ad obiecta]: 1. Dicendum igitur ad primum quod, licet in divinis personis non sit proprie quantitas, quia tamen contingit significare divinam substantiam ut quantam, ut cum dicitur Deus magnus, aeternus, est dicere in divinis aequalitatem; alia igitur ratione dicitur aequalitas in divinis et in creaturis, prout quantitas proprie determinatur a Philosopho. — Praeterea, simplicitas in divinis non opponitur quantitati; haec enim est vera Deus est magnus, immo immensus et simplex. Simplicitas enim in divinis non dicit privationem immensitatis, sed dicit indivisionem summam, scilicet essentiae et virtutis et actus: propter hoc enim dicitur simplex, quia in eo idem est essentia quod virtus, et virtus quod actus, et essentia quod actus.

2. Ad aliud dicendum quod aequalitas in iis inferioribus est inter diversa essentialiter: nam in istis inferioribus diversitatem suppositorum sequitur diversitas essentiae in suppositis. Non sic est in divinis, ubi diversitatem suppositorum concomitatur identitas essentiae; propter quod in divinis non est ponere diversitatem, sed .distinctionem, sicut dicit Ambrosius. Unde aequalitas in divinis personis non requirit diversitatem, sed distinctionem: distinctio enim non tollit unitatem sive identitatem; unde licet in divinis sit summa identitas, quia illam concomitatur distinctio, huiusmodi identitas non tollit aequalitatem.

3. Ad tertium dicendum quod aequalitas in creatis duo importat, scilicet commensurationem primo et privationem excessus ex consequenti. Dicit igitur aequalitas in divinis non commensurationem proprie loquendo, sed privationem excessus. Unde dicitur Filius aequalis Patri, quia nec exceditur nec excedit; hoc autem non repugnat immensitati. Nec ideo dicendum quod aequalitas in divinis dicat puram privationem, sed cum privatione excessus dicit unitatem sapientiae, virtutis, durationis et universaliter omnium eorum quae de Deo dicuntur essentialiter. — Vel potest aliter dici quod sicut Lux prima ratione suae immensitatis est incomprehensibilis a virtute finita, nihilominus est comprehensibilis sibi ratione suae virtutis infinitae: similiter, licet Deus Pater sit immensus, et propter hoc nihil conditum est illi commensurabile, tamen Deus Filius, qui similiter est immensus, est illi commensurabilis; cum enim dicitur quod infinito nihil est commensurabile, hoc verum est prout hoc quod dico nihil distribuit pro finitis: verum est enim quod nihil finitum est commensurabile infinito.

4. Ad aliud dicendum quod identitas essentiae non est prima ratio aequalitatis, nec distinctio proprietatum, sed haec duo simul; magis tamen dependet ratio aequalitatis ab identitate sive unitate quam a distinctione: unitas enim directe cadit in ratione aequalitatis, distinctio oblique; aequalitas enim in divinis proprie est unitas substantialis distinctorum. — Ad hoc quod obicitur quod proprietas nihil addit essentiae: dicendum quod hoc verum est secundum esse vel substantiam, addit tamen quantum ad modum dicendi et intelligendi; licet enim idem sit essentia in Patre quod paternitas, et essentia in Filio quod filiatio, tamen ratione modi dicendi harum proprietatum, quae sunt paternitas et filiatio, diversi a modo dicendi essentiae ipsius Patris et Filii, distinguuntur Pater et Filius personaliter, qui sunt idem substantialiter. Ratio igitur aequalitatis concernit ista duo: unitatem essentialem et distinctionem personalem. Cum ergo dicitur quod quando aliquid oritur ex duobus ita quod ex neutro illorum, necesse est quod unum illorum addat aliquid alteri: dicendum est quod verum est secundum rem vel secundum modum dicendi; additio autem quantum ad modum dicendi non tollit in aliquo simplicitatem rei.

I, P. 1, Inq. 2, Tract. 1, Q. 5, C. 2 UTRUM FILIUS SIT AEQUALIS PATRI

Secundo quaeritur utrum Filius sit aequalis Patri.

Quod sic videtur: a. Per auctoritatem in Athanasii, scilicet: Aequalis Patri secundum divinitatem.

b. Item, cum ratio aequalitatis sit indifferentia distinctorum, quae indifferentia est in essentialibus, cum Filius in nullo essentiali differat a Patre, relinquitur quod sit aequalis Patri.

Contra: 1. Pater est maior Filio; maior autem dicit excessum in quantitate, aequale autem privat excessum; ergo si Pater est maior Filio, Filius non est aequalis Patri.

2. Si dicatur quod maior importat principalitatem auctoritatis, cum dicitur Pater maior Filio, non excessum potentiae vel sapientiae vel huiusmodi — contra: auctoritas ordinata attestatur potestati; ergo maior auctoritas maiori potestati; ergo si Pater est maior Filio auctoritate, est maior potestate; ergo non est illi aequalis.

3. Item, Filius habet a Patre quod est et quod operatur: propter quod dicite Damascenus quod Pater est causa Filii; quod igitur Filius est causa, hoc habet a Patre: unde dicitur principium de principio. In via igitur resolutionis Pater est primum principium, quia omne principium ab ipso et ipsum a nullo; sed in causis causatis, universalibus dico, semper illa quae est prior est maioris virtutis et influentiae — propter quod dicit Philosophus quod omnis causa primaria plus est influens super causatum quam causa secundaria — a simili videtur de causa prima sive principiis increatis.

4. Item, convenientia ordinis in causatis hoc requirit ut secundaria causa minoris sit virtutis et influentiae; igitur cum in divinis sit ordo convenientissimus et perfectissimus, principium sive causa a qua alia sive aliud principium et quod a nullo maioris erit virtutis, et ita principium quod est de principio non erit aequale principio quod non est de principio; ergo nec Filius Patri.

5. Item, potentia generandi est potentia aliqua et attestatur potentiae; hac autem potentia per intellectum circumscripta, non propter hoc dicetur Pater minoris potentiae quam Filius; igitur ipsa existente in Patre, Pater est maioris potentiae quam Filius.

Respondeo: Filius est aequalis Patri, in nullo minor ipso neque secundum potentiam neque secundum sapientiam, sed per omnia aequalis.

[Ad obiecta]: 1. Ad illud quod obicitur quod Pater est maior: dicendum quod illa maioritas non dicit excessum potentiae vel sapientiae vel bonitatis vel alicuius huiusmodi, sed solum principalitatem auctoritatis.

2. Ad illud quod obicitur quod auctoritas attestatur potentiae: dicendum quod auctoritas proprie attestatur dignitati, dignitas autem quandoque attenditur penes maioritatem, scilicet potentiae vel sapientiae vel huiusmodi, quandoque vero penes principalitatem sive prioritatem - unde personae seniores digniores dicuntur et magis reverendae; propter quod dicitur 19, 32: Coram cano capite consurge — prioritati autem in creaturis respondet ordo in divinis. Dicendum est igitur quod auctoritas in divinis non attestatur potentiae, sed dignitati, scilicet prioritati secundum ordinem naturae. Unde sicut non sequitur: Pater est prior Filio secundum ordinem naturae, ergo Filius non est ei aequalis, ita non sequitur: Pater est maior Filio, ergo Filius non est illi aequalis.

3. Ad aliud dicendum quod non est sic in descensu causarum in creaturis et in ordine principiorum in divinis. Descensus enim causarum causatarum est secundum maiorem et minorem distantiam a causa prima; propter quod secundum quod magis descendunt, minus communicant virtutem causae primae. Non sic est in divinis, licet ibi sit ordo naturae: sunt enim omnino idem secundum substantiam; unde in illis non potest esse differentia virtutis vel potentiae.

4. Ad aliud dicendum quod sicut in causis causatis requirit convenientia ordinis differentiam in virtute sive potentia, sic convenientia ordinis in divinis requirit identitatem in virtute sive potentia; emanatio enim divinarum personarum, penes quam est ordo naturae, est secundum omnimodam indifferentiam essentiae sive potentiae vel virtutis, quia ibi est omnino idem essentia quod potentia vel virtus; in causis autem causatis est descensus secundum distantiam substantiarum et differentiam sive dissimilitudinem maiorem a primo.

5. Ad aliud dicendum quod circumscripta potentia, qua Pater generat, quia non est alia potentia quae generat quam quae est ipse, sequitur ipsum nullius esse potentiae, immo et non esse; unde huiusmodi circumscriptio ponit potentiam Patris nullam esse.

I, P. 1, Inq. 2, Tract. 1, Q. 5, C. 3 UTRUM SPIRITUS SANCTUS SIT AEQUALIS PATRI ET FILIO.

Tertio quaeritur utrum Spiritus Sanctus sit aequalis Patri aut Filio.

Quod videtur, a. cum totae tres personae coaeternae sibi sunt et coaequalest .

Contra: 1. Dare se totum sine sui diminutione est summae potentiae; hoc autem potest Pater, hoc potest Filius, non autem Spiritus Sanctus, nec in aliquo excedit potentia Spiritus Sancti potentiam Patris vel Filii; igitur est minoris potentiae quam alius illorum: cum enim hoc non potest quod illi possunt, quod est maximae et summae potentiae, nec potest aliquid aliud quod ipsi non possint, videtur quod sit potentiae minoris.

2. Item, si scientia Patris se extenderet vel extendere posset ad aliud cuiuscumque generis, sive generis substantiae sive qualitatis sive relationis, ad quod non se extenderet vel extendere posset scientia Filii, posset dici scientia Patris maior scientia Filii: hoc enim modo ostendit Richardus de S. Victore quod idem est scientia quod essentia in Deo.

3. Eodem modo, si potentia Patris vel Filii possit aliquid cuiuscumque generis, vel substantiae vel quantitatis vel qualitatis vel relationis, quod non possit Spiritus Sanctus, quod maior est potentia Patris vel Filii quam Spiritus Sancti; igitur cuiuscumque generis ponatur generatio vel spiratio, ex quo Pater potest generare et spirare, Filius autem spirare tantum, Spiritus Sanctus non potest: maioris est potentiae Pater quam Filius et uterque quam Spiritus Sanctus.

4. Item, aequalitas in divinis attenditur penes indifferentiam sive aequalitatem potentiae, sapientiae, bonitatis; igitur si Spiritus Sancti bonitas minor est bonitate Patris et Filii, ergo non est illi aequalis. — Quod minor sit videtur: quia bonum est sui diffusivum, haec est per se vera; ergo diffusio vere et per se attestatur bonitati, et maior maiori et maxima maximae et summa summae; sed Pater et Filius summe diffundunt se, Spiritus Sanctus non; non igitur communicat cum illis bonitatem summam; ergo minoris est bonitatis; non igitur est illis aequalis.

Respondeo quod Spiritus Sanctus est aequalis Patri et Filio, sicut dicit Richardus de S. Victore: Illa summa Trinitas constat in unitate substantiae; certe una eademque substantia non est maius aliquid vel minus, melius deteriusve se ipsa. Similiter Isidorus, in libro : Spiritus Sanctus omnipotens est, cui, praeter hoc quod Spiritus Sanctus est, totum commune est Patris et Filii.

[Ad obiecta]: 1. Ad hoc quod primo obicitur dicendum quod dare se totum sine sui diminutione est summae potentiae, quae quidem potentia, sicut est Patris et Filii, ita est Spiritus Sancti; sicut eadem est potentia Filii qua potuit generari, quae est in Patre qua potuit generare, sicut determinatum est in 1 , 7 dist., sic eadem est potentia Spiritus Sancti qua potest dari, id est spirari, quae Patris et Filii qua possunt dare, id est spirare. Et potest addi huic quaestioni illud quod dicit Augustinus, in libro , qui asserebat Patrem maiorem Filio, quia iste potest generare, ille non: Absit, inquit, ut ideo sit potentior Pater Filio, quia Creatorem genuit Pater, Filius non genuit Creatorem; neque enim non potuit, sed non oportuit, id est non ex impotentia fecit, sed quia ei non conveniebat. Similiter potest dici in proposito. — Si vero quaeratur utrum arctata sive ligata est potentia producendi in persona Spiritus Sancti propter hoc quod non potest exire in actum producendi personam sicut potest in Patre et Filio: dicendum quod non, immo ex summa perfectione ipsius potentiae est quod non potest exire in actum huiusmodi, quia non congrueret. Quod autem non sit congruum, habitum est supra, in Tractatu de numero personarum. Sicut enim dicit Anselmus, in : Qui potest quod sibi non prodest et non debet, tanto magis adversitas et perversitas possunt in illum; qui ergo sic potest, non potentia potest, sed impotentia .

2. Ad aliud dicendum quod non est simile de scientia et potentia, quia res cuiuscumque praedicamenti, sive substantiae sive quantitatis sive ad aliquid, est proprie subiectum scientiae, quasi in quod est motus cognitivae prout est ad sciendum; non sic est de potentia, cuius motus non est in ad aliquid, sed ex consequenti ad motum operativae, sive potentiae quae est operativa, derelinquitur. Unde non scire, quod est ad aliquid, est ignorantiae, non posse autem non est impotentiae.

3. Ad tertium dicendum quod non est simile de potentia producendi simile, prout est personae creatae et increatae, quia vis ista, quae est ad communicandum essentiam in creaturis, est propter defectum quemdam qui est in creatura, quae appetit perpetuari simpliciter et ex se non potest: propterea data est virtus productiva sive generativa ut perpetuet se in alio quod in se non potest. Quod igitur persona creata potest producere sibi similem, impotentia est: impotentiae enim est et defectus quod non in se, sed in alio potest perpetuare suum esse; sed quod divina potentia non potest producere personam, in persona, quae est Spiritus Sanctus, non est impotentiae, sed potentiae. Sicut enim dicit Augustinus: Potenter non potest Deus malum facere, similiter dicendum est: potenter non potest Spiritus Sanctus personam producere, quia scilicet non conveniret. Unde sicut voluntas, quae non potest velle inconveniens aliquod, non propter hoc dicitur minus libera, sed magis, sic potentia, quae non potest inconveniens, non est ex hoc minor, sed maior. Non est igitur ex impotentia aliqua sive ex defectu aliquo potentiae quod Spiritus Sanctus non potest producere personam, sed potius ex perfectione potentiae et nobilitate.

4. Ad ultimum dicendum quod bonitas Spiritus Sancti est summe sui diffusiva, licet non in persona Spiritus Sancti, quia omnino est eadem bonitas quae est Patris et Filii et Spiritus Sancti. Eadem enim bonitas est qua Pater summe diffundit se generando Filium et Pater et Filius spirando Spiritum Sanctum et illa quae diffusa est in Spiritu Sancto. Unde Richardus de S. Victore: Quidquid bonitatis, quidquid perfectionis, quidquid beatitudinis habet Pater cuius est solum dare, in ea plenitudine possidet et ille cuius est proprium accepisse. — Nota tamen quod est duplex diffusio: personalis, qua una persona diffundit se in processione alterius, et quantum ad hoc non diffundit se Spiritus Sanctus sive bonitas prout est in persona Spiritus Sancti, quia non congrueret, ut tactum est; alia est essentialis, scilicet ipsius essentiae, et haec est summa: et quantum ad hoc diffundit se Spiritus Sanctus sive bonitas Spiritus Sancti; haec vero diffusio est in communicatione bonitatis divinae creaturis. Haec autem diffusio non est summa nec conveniret esse summa. Ut enim dicit Richardus de S. Victore: Ubi plenitudo totius bonitatis est, ibi et summa caritas deesse non potest. Summam certe caritatem erga personam creatam habere non posset: inordinata enim caritas esset, si summe diligeret quod summe diligendum non esset. Igitur si communicatio bonitatis est maior et minor secundum caritatem maiorem et minorem, patet quod bonitatis divinae non est summa diffusio in communicatione sui creaturae, nec requirit summa bonitas summam diffusionem; nec propter hoc dicitur divina bonitas summa, quia summe se diffundit, sed quia quantumcumque congruit, diffundit se sine sui diminutione. Illa autem consideratio Philosophi qua determinatur: si simpliciter ad simpliciter, et magis ad magis, et maxime ad maxime attenditur in rebus conditis quadam proportione essentiali ordinatis.

I, P. 1, Inq. 2, Tract. 1, Q. 5, C. 4 UTRUM UNA PERSONA SIT AEQUALIS DUABUS VEL IPSI TRINITATI.

Quarto quaeritur utrum una persona sit aequalis duabus vel ipsi Trinitati.

Quod sic videtur: a. I , 19 dist., dicitur: Pater non est maior Filio nec Pater vel Filius maior Spiritu Sancto nec maius aliquid duae personae sunt simul quam una nec tres magis aliquid quam duae.

Contra: 1. Pars in nullo genere partis est aequalis toti; sed una persona est pars Trinitatis — quod videtur, 5, 11: Decima pars ephi, : Pars in Trinitate est Christus, et constat quod loquitur de Christo in quantum est persona — ergo non est aequalis ipsi Trinitati.

2. Item, si virtus aequalis esset trium personarum creatarum vel etiam si eadem esset, supposito hoc per impossibile, virtus unius non posset tantum quantum virtus duarum nec etiam esset aequalis virtuti duarum; similiter videtur de virtute personarum increatarum.

3. Item, aequalitas in divinis attenditur penes identitatem et distinctionem: si enim nulla esset in divinis distinctio, non esset aequalitas ibi; sed habito respectu ad distinctionem, non est una persona aequalis duabus sicut nec unitas dualitati; similiter nec una erit aequalis duabus, habito respectu ad identitatem.

Respondeo quod summa aequalitas est in divinis personis; unde una est aequalis duabus omnino. Unde Richardus de S. Victore: Attende illa conformis et omnifaria magnitudinis coaequalitas in illa summa Trinitate quam incomprehensibilis sit, ubi unitas pluralitati non cedit nec pluralitas unitatem excedit.

[Ad obiecta]: 1. Ad id quod primo obicitur dicendum quod nulla persona dicitur pars in illa summa Trinitate. Unde Augustinus, in libro : Pars Trinitatis esse non potest quicumque unus in tribus nec huius Trinitatis tertia pars est nec maius aliquid duo quam unus nec maius aliquid omnes quam singuli. Ratio autem quare non est dicenda pars in Trinitate est, quia pars est in potentia et habens esse finitum et diminutum et imperfectum in quantum huiusmodi: quod non convenit personae in divinis. — Ad illam quae dicit quod Christus est pars in Trinitate: dicendum quod intellectus est de Christo in quantum est sub signo; significatur enim per tertiam partem ephi: unde sic est pars in quantum est sub signo, id est significatur per illud quod est pars, non tamen propter hoc est pars.

2. Ad aliud dicendum quod non est simile de personis creatis, quarum est potentia finita et essentia, et de personis increatis, quarum essentia et potentia est summe infinita. Quia enim in divinis personis potentia et magnitudo et omnia ea, penes quae est aequalitas, sunt summe infinita, liceat sic loqui, magnitudo trium non excedit magnitudinem unius nec potentia potentiam.

3. Ad tertium dicendum quod aequalitas quodammodo importat distinctionem, quia distinctio cadit ibi oblique; proprie et per se respicit unitatem et identitatem, quia aequalitas non est aliud quam personarum distinctarum identitas in quantitate sive quasi quantitate; propter quod magis attenditur aequalitas penes identitatem quam distinctionem. Unde quia illud, penes quod est unitas sive identitas, indifferens est omnino in una persona et in tribus, una est aequalis tribus.

I, P. 1, Inq. 2, Tract. 1, Q. 5, C. 5 PENES QUID ATTENDITUR AEQUALITAS IN PERSONIS DIVINIS.

Quinto quaeritur penes quid attenditur aequalitas in personis divinis.

Et videtur quod penes haec tria quae sunt magnitudo, aeternitas et potentia: a. Quia penes haec determinatur aequalitas personarum, I libro , 19 dist..

b. Hoc idem videtur per Augustinum, qui determinat aequalitatem personarum penes haec tria, in libro , dicens: Verus Deus in personis Trinitas est, in una natura unus est; per hanc unitatem naturalem totus Pater in Filio et Spiritu Sancto est, totus Filius in Patre et Spiritu Sancto, totusque Spiritus Sanctus in Patre et Filio est; nullus istorum extra quemlibet ipsorum est, quia nullus alterum aut praecedit aeternitate aut excedit magnitudine aut superat potestate, quia nec Filio nec Spiritu Sancto, quantum ad divinae naturae unitatem pertinet, aut minor aut maior est Pater, et sicut Filius nec maior nec minor est Patre, ita nec Spiritus Sanctus posterior aut minor est Filio.

Contra: 1. Ad aequalitatem requiritur identitas in essentia, scientia et bonitate, sicut patet ex praedictis; quare non attenditur aequalitas tantum penes illa? Unde Richardus de S. Victore: In illa summa Trinitate ea ratione personas aequales dicimus quod illud summum et summe simplex esse in ea plenitudine et perfectione qua est personae unius, in ea plenitudine et perfectione est personae alterius. Certe una eademque substantia non est maius aliquid vel minus, melius deteriusve se ipsa.

2. Item, Magister, in I , 19 dist. , dividit coaeternitatem contra coaequalitatem, dicens: Nunc postquam coaeternitatem trium personarum pro modico nostrae facultatis insinuavimus, iam de earumdem coaequalitate aliquid eloqui superest. Igitur non penes aeternitatem attenditur aequalitas.

3. Item, sicut vult Augustinus, in libro , duplex est quantitas sive magnitudo, scilicet molis et virtutis; in spiritualibus autem non est magnitudo molis, sed virtutis; si ergo in Deo est magnitudo, illa est virtutis, non molis; ergo in Deo magnitudo et virtus idem, similiter virtus et potentia idem; ergo magnitudo et potentia idem; ergo non dividitur unum contra alterum. Quid est ergo quod dicitur aequalitatem consistere in magnitudine, virtute et potestate?

Respondeo: Ad praedictorum evidentiam notandum quod aequalitas respicit quantitatem sive quod per modum quantitatis significatur. Omnis autem quantitas aut est mensurans intra aut extra. Si intra: aut est virtutis aut molis; quantitas vero molis non cadit in divinis, sed quantitas virtutis, et hoc dicitur per potentiam. Item, quantitas mensurans extra est duplex, scilicet tempus et locus; et quantitati, quae est tempus in inferioribus, respondet aeternitas in divinis; ei autem quantitati, quae est locus, respondet magnitudo in divinis, non qua Deus circumscribatur in loco, sed qua est intra omnia non inclusus et qua ipse continet et locat omnia. Sic ergo quantitas in divinis est virtutis quae est potentia, et durationis quae est aeternitas, et locationis sive continentiae activae qua ipse continet et locat omnia, et haec dicitur magnitudo. Quia ergo in Deo non est ponere pluribus modis quantitatem, ideo quantum ad haec tria solum in divinis assignatur aequalitas.

[Ad obiecta]: 1. Ad hoc quod obicitur quod ad aequalitatem requiritur identitas essentiae et scientiae, quae non continentur in enumeratione eorum penes quae determinatur aequalitas etc.: dicendum quod revera horum identitas requiritur; tamen quia aequalitas proprie attenditur penes quantitatem sive quasi quantitatem, essentia vero, scientia et huiusmodi non significantur ut res generis quantitatis, non oportuit ut connumerarentur in assignatione eorum penes quae assignatur aequalitas personarum, sed enumerantur ea quae conveniunt divinis personis per modum quantitatis significata, quibus omnia, quae illarum exprimunt aequalitatem, insinuantur.

2. Ad aliud dicendum quod aequalitas potest sumi communiter vel stricte. Si communiter: sic consistit in magnitudine, aeternitate et potentia, sicut ostensum est; si stricte, ut magis dicat rationem quantitatis intrinsecae quam extrinsecae sive durationis: sic dividitur contra coaeternitatem, et sic sumitur a Magistro, 19 dist. I .

3. Ad aliud patet solutio per iam dicta. Concedo enim quod in divinis est quantitas virtutis, non molis; sed non dico quod magnitudo prout hic sumitur, dicat idem quod virtus, immo magnitudo hic sumitur, sicut iam dictum est, pro potentia locandi et continendi res; unde virtus magis respicit operationem, magnitudo vero, prout hic sumitur, magis respicit conservationem sive continentiam rei iam factae.