¶ Prima igitur est haec. Licem in christo duo sint esse existentie: vnicum tamen est subsistem tiae. Dicit prima pars conclusiois: quod plures sunt esse existentie in christo. Probatur argumento doct. sub. q. I1. huius dist. Terminus geniationis est esse existentiae: vel aliquid habens tale esse ex. 5. philosophicorum. Sed christus vere fuit temporaliter a maria genitus: igitur habuit aliud esse ab esse increato: quia illud non fuit effectum per geniationem temporalem. Confirmatur: quia anima christi fuit vere creata: et ita vere habuit esse existem tiae et essentiae: creata scilicet quae inquantum sic non producuntur nisi in aliqua existentia: non autem creata est existentia aeterna. Confirmatur secundo: quia si assumpta natura sibi dimittatur esset vere in actu: nullo sibi positiuo dato de nouo: alioquin esset in potentia solum: sicut anima antichristi. Patet tertio: quia relatio actu alis praesupponit: quod extrema praesint in actu: vnio autem naturae humanae ad diuinam est actualis: et ita praeexigitur: quod tam diuina natura quam humana praeintelligantur habere esse actu alis existentiae: vnde non videtur mors christi fuisse possibilis nisi ponendo istud esse existentiae in humana natura vnita diuine distinctum ab esse ex stentiae diuinae naturae. Unde patet quod humana natura vere potest dici indiuidua propica indiuiduatione: et singularis pro¬ pria singularitate: et res naturae: patet quia prae non solum dicit humanitatem: quae dicitur natu ra: sed addit propriam differentiam indiuidua lem: qua mediante dicitur res naturae. Et hoc diDam. quando dicit quod natura humana assumpta est a verbo in athomo id est in indiuiduo. Ex quo patet defectus sancti thome in praesenti distinctione arti. 2. q. 2. dicentis quod i solum fuit vnum esse existentiae in christo scilicet es se diuinum: dat exemplum: sicut si alicui corpori habenti iam esse perfectum vniatur de nouo vna manus creata: illa manus non dabit esse corpori iam habenti esse: sed ipsum corpus solum ponet respectum ad illam manum: et manus esset per esse totius. Sic in proposito: natura humana quasi inserta est diuino supposito: dicente. In mansuetudine suscipite insitum verbum: et ita solum habebit esse illius diuini suppositi: vt sicuti accidens non dat esse subiecto sed parti ipat esse eius: ita dicunt esse in proposito: Patet tamen oppositum ex conclusione: vnde nec manuductiones sunt ad pro positum: manus enim sic est in homine: quod non est homo: humanitas sic vnita est verbo dei quod diuinum verbum dicitur homo: caeterum fassum assumitur salua sua sanctitate semper quod scilicet manus in corpore non habeat propriam existentiam: immo quidem. sed non subsistentiam: vnde vt bene notat Franciscus de maro. in primo sententiarum dist. 16. immo omnia puncta in linea proprias habent existentias. Et dum dicitur quod puncta sunt in potentia in linea: debet intelligi quantum ad subsistentiam: quam diuisione habent Ex quo patet: quod etiam accidentia in subiecto habent existentiam: sed non perfectam: quia fundantur in substantia. Et hoc vult dicere philosophus dum dicit accidentia non sunt entia: nisi quia entis. Sed dicit secunda pars conclusionis: quod in christo vnicum esse est subsistentiae Probatur: quia istud esse dicitur esse suppositi: christus autem solum nominat vnum suppo situm. Confirmatur: quia si duo essent supposita in christo: sequeretur quod et due personae: quod est heres impii nestorii: et fuit improbatum praecedenti distinctione. Sed probatur consequenta: quia non differnt suppositum et persona: nisi quia suppositum solum dicit: quod sit in substantia: sed personat in substantia intellectuali. Ex quo patet quod recte improbatur prima opinio. quae tangitur in praesenti distin. quae ponit in christo duo supposita: vnum humanum: reliquum di uinum: et potest haec opinio reduci ad tria. Primo enim ponit: quod in incarnatione fuit vnus homo constitutus ex anima et corpore: ita tamen quod nihil fuit constitutum. ex homine et deo. Secundo dicit illum hominem assumptum a deo. Tertio dicebat: quod assumens potest predicari de assumpto: quia bene dicimus diuinum verbum est homo: licet verbum assumat: et homo assumatur. Et ei his tribus inferebat quod christus est duo: cum aliud sit assumens: et aliud assumptum: et hoc est quod hanc /denomninat opinionem inquantum ponebat duo supposita in christo. Unde quod christus esset duo non posset intelligi nisi tripliciter: vt tangit doctor deuotus. q. prima articuli id est praesentis distin. Primo vt dicatur duae naturae: et hoc nullus posuit: quia natura humana in abstracto non praedicatur de christo. vnde ista est falsa: christus est humanitas. Secundo vt intelligatur duo id est due personae: et hoc modo est hereticum et contra simbolum Athanasii: non duo tamen sed vnus est christus. Tertio modo vt intelligatur duo supposita: vel duae res naturae: et hic est modus huius opinionis: nec est hereticus: vt tangit doc. deuo. et idem thoarti. 1. q. 1. praesentis dist. Quaeratur tamen ab eodem oppositum in tertia parte summae. q. 2. articulo. 6. vbi dicit quod prima et tertia opinio non sunt dicende opiniones: sed haereses in comciliis damnate licem dicat verum de tertia vt patebit tertia conclusione. oporteret tamen quod nominaret illud concilium in quo fuit damnata prima opinio: nisi intelligat sicut capiebat Nestorius: et tunc fuit damnata in primo concilio ephesino sub theodosio iuniore: veritas tamen est: quod est falsa: christus nempe non est duo: sed vnum licem plures habeat naturas. Et si dicatur per illud extra de hereticis. Cum christus Christus secundum quod deus est aliquid: et secundum quod homo est aliquid: aut igitur secundum quod homo est illud aliquid quod est deus: et ita omnis homo est deus: aut aliud aliquid: et ita aliud et aliud: et per consequens duo. Dicendum quod argumentatio ista fa cit fallaciam consequentis. arguere cum inquantum a superiori ad inferius: sicut si dicerem homo inquantum animal est sensibile: ergo inquan tum animal est sensibile hinnibile: sic in proposito: quia esse aliquid: quod est deus est inferius ad hoc quod dico esse aliquid: nec oportet quod si idem et diuersum diuidant simpliciter ens: quod omne quod est cum inquantum sit idem vel diuersum alteri: nempe homo inquam tum homo: nec albus nec niger est. vnde recte Auicem. in. 5. metaphice dicit: equinitas est tantum equinitas. Ex quo patet quod illa auctoritas Aug. ad faelicianum. Aliud est filius dei: aliud filius hominis: et illa conclusio de tri. apud hilarium: Christus homo iesus: quam uis sit aliud de patre: aliud de matre non tamen alius: sunt improprie et sunt exponende: id est alterius nature: quia christus in se includit vtramque naturam scilicet diuinam et humanam: licet non sit vtraque: sicut illa. Dam. auctoritas libro. 3. ca. 53. Totus christ est deus: sed non solum deus.